Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

28.9.13

απ' τις άκρες φαγωμένες ερμηνείες
φαγωμένες από την πεινασμένη λύσσα της μονομερούς αντίληψης
εγκλωβισμένοι μες τις φούσκες μας
που αντικατοπτρίζουν τον κόσμο εκεί έξω 
με τόσα είδωλα όσες και οι φούσκες που πλανώνται πάνω απ' την πολιτεία
χιλιόμετρα να σε φτάσω
τρέχω τρέχω προς εσένα
κι ένας άνεμος μανιασμένος
ακυρώνει τα βήματά μου
κρατώντας με σταθερά μακριά σου
όσο κοντά και να φτάσω, δεν είναι αρκετό για να σκάσουν οι φούσκες μας
κι ας πέσουμε παρέα βρε αδερφέ
σήμερα ήρθες πιο κοντά
με τρόμαξες
δεν το περίμενα, αυτό μπορώ να το βεβαιώσω
και με τρόμαξες αλλά ήταν ωραία
υπόσχεσαι να το ξανακάνεις;
όταν πλησιάζεις δε βλέπω πια μόνο εμένα και το μυαλό μου
πάνω στη γυαλιστερή επιφάνεια της φούσκας μου
έρχεσαι εσύ
και πληθαίνεις το τοπίο
διανθίζεις την ερμηνεία
δίνεις ελπίδες στο σκοτάδι
υποσχέσου μου να έρθεις ξανά
κι εγώ..
εγώ να, θα προσπαθήσω
κι αν δεν με παρασύρει η σειρήνα 
η γνωστή
που νταλαβεριζόμαστε όταν πέφτει πυκνό σκοτάδι
τότε στο λέω, θα προσπαθήσω
να πάω κόντρα στον άνεμο
θα θυμηθώ αν μάθαμε στο σχολείο 
για νόμους φυσικής
πέρα απ'τους άλλους νόμους
κι αν δε μπορώ να θυμηθώ
θα βάλω κάτω την εμπειρία
θα τη διαβάσω και θα βρω κάτι
θα προσπαθήσω τουλάχιστον
κι ίσως καταφέρω να ξεγελάσω τον άνεμο
και φαντάσου, να τον κάνω σύμμαχο ακόμη!
αντί για πίσω
σαν ελατήριο να με σπρώξει μπροστά
και τότε θα έρθω να σε βρω
θα σπάσουμε τις φούσκες και θα πέσουμε παρέα
πιασμένοι χέρι χέρι
κι όσο θα πέφτουμε θα τραγουδάμε
και θα γελάμε δυνατά
και τα αστέρια θα ζηλεύουν
και θα κάνουν ευχές
και μεις θα κοιταχτούμε και θα κάνουμε χειρονομίες
φωνάζοντας στα αστέρια
κι όσο μεθυσμένοι απ'την ταχύτητα
θα πλησιάζουμε το έδαφος
μη κοιτάξεις πίσω
μόνο χαμογέλα μου και σφίξε με δυνατά στα χέρια σου
και πες μου
"επιλογή μας ρε"
και γέλα μετά, γέλα δυνατά
και με ανοιχτά τα μάτια
πιο πλέρια από ποτέ
θα δοκιμάσουμε την έφοδο στους ουρανούς απ'άλλο μονοπάτι

~~~

Ευχαριστώ για τις συναντήσεις μας
με αφορμές τα σημάδια μας στον τόπο αυτόν τριγύρω
Καλές διαδρομές σε όλες, σε όλους και σε όλα
the butter of lies

21.9.13

όχι δεν θα το κάνω αυτό στον εαυτό μου
όχι άλλες σκέψεις γι απόψε
φτάνει
αύριο πάλι
κλείσ τα όλα, πισιά βιβλία μυαλά
φτάνει
κλείσε και τη λάμπα
πέσε στο κρεβάτι
κλείσε και τα μάτια
την μουσική άσ την δεν πειράζει
στο χαμηλό όμως
οι από κάτω κοιμούνται
ησυχία για τους κάτω
μας δίνουν τα λεφτά τους για το σπίτι μας
ησυχία για τους κάτω
καλοί τρόποι για τους κάτω
ευτυχισμένη οικογένεια για τους κάτω
οι καλοί μας εαυτοί για την κοινωνία
οι στημένοι
ξέρεις όμως, καλοί μέχρι εκεί που δεν αρχίζει η επαφή
ανέγγιχτη ομορφιά
πλαστή δηλαδή σα να λέμε
ζωή που δεν μοιράστηκε είναι ζωή κλεμμένη, το λέει και στο ράδιο συνέχεια
τελικά έχω φορτίο περισσότερες αμαρτίες απ όσες νομίζω
νόμιζα πως κινούμαι και στα παρασκήνια της παράστασης
αλλά τελικά υπάρχουν και πιο πίσω δωμάτια
τι χαζό τι γελοίο τι απρόσμενο που δεν το χα ψιλιαστεί
αλήθεια δηλαδή πίστευα ότι κινούμουν στο πιο πίσω-δεν-πάει
απίστευτο που διαψεύδομαι
κι όμως άμα πω να δω και την καλή πλευρά
-γιατί αλλιώς λένε δεν επιβιώνεις, άσε κιόλας που χαραμίζεσαι μαλάκα..
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΤΟΥ ρε!..-
είναι και κάπως ευχάριστο αυτό
είχα καιρό να ξαφνιαστώ
είχα ξεχάσει πως είναι το απρόσμενο
είχα σιχαθεί την μονοτονία της επίγνωσης
αλλά δόξα το θεό ήταν πλαστή
ναι! ήταν πλαστή! χαρά χαρά χαρά!
...
πφφφ δες την έρχεται πάλι
φύγε ρε σε βαρέθηκα
δε θέλω να ξέρω
έρχεται πάλι γιατί από μέσα ακούγεται η φωνή
που λέει πως πάλι δεν είσαι εσύ με αυτά που γράφεις
πως επηρεάστηκα γιατί διάβασα τα λόγια κάποιου άλλου πριν λίγο
και λέει πάλι δεν είμαι εγώ
και είμαι μια κόπια
κόπια κόπια κόπια
τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τανγκό?
όχι ρε μη λες μαλακίες
ποιο τανγκό, εδώ με το ζόρι ξεχαλινάρεις τους μυς τους αλλοτριωμένους
-δες την ηλίθια, ξέρει να ριζώνει και στο σώμα, όλα απ το σώμα εκκινούν άσε τι λένε 
οι άλλοι, παραμύθια για να βγαίνει ευκολότερα η γιόγκα και ο νιρβανιάρης ύπνος-
τι έλεγα
τα λεφτά μου όλα δίνω για κάτι ατόφιο
σιγά όμως μη δεχτεί, δεν πουλιέται αυτό
πως θα μενε με την αξιοπρέπειά του και τον αμανέ στα άφταστα
πως θα τανε αιώνια ποθητό
πως θα τους είχε όλους σήκω σήκω κάτσε κάτσε γράψε ρε γράψε σκέψου
...
ναι κι όλα στα ίδια πάλι δηλαδή
σκατά 
σκουπίδια βρώμα μες το δωμάτιο
κάπου χαμένο θα ναι και το νόημα κάτω απ το χαλί ή μέσα στις σακούλες
δεν ψάχνω όμως τώρα
άσ το γι αύριο
μπορεί να ξεχαστεί κι αυτό όπως η ζωή μέσα στα χρόνια που φεύγουν
-κι αν όμως μια μέρα συμβεί το ίδιο και με το νόημα, αν κοιτάζω χαμηλά και χάνομαι
στη σκέψη ότι άφησα γι αύριο το νόημα, και γι αύριο και γι αύριο και ξεχάστηκα κι αφέθηκα και από αναβολή σε αναβολή δεν έζησα κι όσο ήμουν ζωντανή, μπα νεκρή ήμουν-
τώρα όχι άλλο
κλείσ τα τα ριμάδια
αύριο πάλι
πέσε στο κρεβάτι κλείσε τα μάτια
κοιμήσου όσο μπορείς ακόμη


αυτά σε εισαγωγικά, προς αποποίηση και όχι-δεν είμ εγώ-όχι δεν είμαι λέω-ποιος 'λέω';-ποιος μιλάει-ποιος είσαι εσύ και τι έκανες σε εκείνον-τον-εε-δεν ξέρω-πού είμαι-τι λέω-μπερδεύτηκα-ε συγνώμη-να φεύγω

13.9.13

τίτος πατρίκιος
και πιο δίπλα αγγελίες για εργασία
πιο κει δυο νότες
να σκεπάζουν τη γύμνια 
στη σιωπή των σκέψεων
ηλεκτρονικά ταχυδρομεία
ανοιχτά να περιμένουν
πού είναι κείνο το γράμμα σου
της φαντασίας το ονειρεμένο
έχει κι αυτή τα ρεαλιστικά και τα ουτοπικά της μονοπάτια
ούτε αυτή ξέφυγε
καλά να πάθει όμως
και πού είχα μείνει,
ναι,
αντί για το γράμμα σου
έρχονται διαφημίσεις
τις έχω σιχαθεί τις διαφημίσεις
παρατήρησε πως 'τις έχω σιχαθεί'
αυτό σημαίνει
πως, έστω στο παρακείμενο,
σπιτώθηκαν
και κλείσαν θέση 'μόνιμου υπαλλήλου'
οι διαφημίσεις εργάζονται
κι εσύ άνεργος
δες πώς φτιάχνουνε και κέρδη
πατώντας πάνω στις δικές σου αδυναμίες
και στην τελική, αυτές δεν τις νοιάζει
εσύ γιατί δεν οπλίζεσαι;
οι διαφημίσεις που πουλάνε
αυτοκίνητα
απορρυπαντικά
υπολογιστές
μπάρμπι
και ηλεκτρονικά παιχνίδια
κινητά και μαραφέτια
εκπαίδευση
υγεία
και υποσχέσεις
κάθε λογής υποσχέσεις
για αγάπη, φροντίδα,
ενδιαφέρον και ευτυχία
δική σου κι όλων,
δε σκέφτονται το καλό σου
οι διαφημίσεις είναι εργοδότης
καταναλωτών
στυγνοί εργοδότες με στόχο το κέρδος
μη γελιέσαι
το θέμα είναι αυτοί πώς γελιούνται
αφού δεν έμεινε φράγκο για φράγκο 
για να εργαστείς ως καταναλωτής,
στραβοί είναι;
θέλουν αίμα, αυτό να δεις θα'ναι
θέλουν το αίμα μας
θέλουν έναν χαμό
με αποτέλεσμα
φτηνά αγορασμένους
φυσικούς πόρους
που θα μας έσωναν σε μια άλλη ιστορία
μα αυτή εδώ η ιστορία είναι πια τόσο βαρετή
τόσο τετελεσμένη
τόσο παθητική
και δεν έχει και καθόλου γούστο
ούτε και σασπένς
ούτε ιδιαίτερες στιγμές
εκρήξεις δυναμισμού
ανοργάνωτα μονοπάτια
που να οδηγούν στο εφικτό του ουτοπικού
όλα ισοπεδωμένα
στο ίδιο μπόι, στον ίδιο ξεπεσμό
τίποτα να μην σπάζει τη βουβή παρακμή
γιατί η ποίηση στέκεται στην ίδια ουρά
με τα γραφεία του οαεδ
τα συσσίτια 
και την κοινωνική απο-δικτύωση
και το πρόβλημα σε αυτό
είναι πως δεν ταρακουνά κανέναν τους
οι λέξεις της πια δε συγκινούν
μοιράζει προκυρήξεις
και είναι σχεδόν βέβαιο πως
μετά από ένα ίχνος αναμενόμενης
-σε βαθμό στημένης-
έκλαμψης μνήμης απ' τους ζωντανούς νεκρούς
θα τις σκουπίζει απ' τα πεζοδρόμια
για να πάρουν το δρόμο της ανακύκλωσης
που άνεργη κι αυτή
θα γεμίσει τις χωματερές 
με υπολείμματα μάταιου αγώνα

το   προϊόν   μας   έφαγε
αντικειμενοποιήθηκε   κάθε   στάλα   ζωντανής,   πηγαίας   κίνησης  

τίποτα, τίποτα


έθνος, πατρίδα, τιμή, θυσία, μπορούμε, ανάκαμψη, καλύτερο αύριο, υπάρχει καλύτερη ελλάδα και τη θέλουμε ντε, εμείς, εμείς κι αυτοί, εμείς έναντι αυτών, εμείς κι εμείς, άριοι και δοξασμένες σελίδες ιστορίας, απόγονοι και dna αυτοκρατόρων, βασιλεύουσα, θα την πάρουμε πίσω, οι φίλοι μας οι σύμμαχοι, σταυρός-ευλόγησον-νέο μνημόνιο κι ο θεός βοηθός-το ήθελε κι αυτός, παραδοσιακή πίστη στο κόμμα, θα τους φάμε πριν μας φάνε.. κι άλλες πολλές αφίξεις στο τμήμα 'ίβεν νιούερ κολέξιον', μπαίνοντας στη βουλή όλο ευθεία στο γκισέ με τους συναινούντες.. 'ο καταναλώτης δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώσει αν δεν παραλάβει απόδειξη',
πάντως για καλό και για κακό μετά τα ταμεία και για τυχόν παράπονο, θα σας εξυπηρετήσει το φίλτατον μπατσικό προσωπικό
Να έχετε ένα όμορφο βράδυ
--διαφημίσεις--

7.8.13

ας με πείσει κάποιος κάπως
ότι το να πάρεις έναν δρόμο
έ ν α ν
έναν κάποιο δρόμο γ ι α  α ρ χ ή 
δ ε  σημαίνει τίποτα το τελεσίδικο
ας μου θολώσει κάποιος κάπως
την καθαρότητα με την οποία τα μάτια
του μυαλού μου αντιλαμβάνονται την 
κατασκευασιμότητα των στιγμών
κι έτσι του καθετί
ας μου κάνει αυτήν την χάρη 
κάποιος κάπως
και στο τέλος αυτός ο κάποιος κάπως
ας με κάνει να ξεχάσω παντελώς
πως όλη αυτή η αλλαγή
θα 'ναι αποτέλεσμα πειθούς
γιατί με την παραμικρή υποψία περί κατήχησης
- περί τίνος άλλου πρόκειται αν όχι κατήχησης;-
ζωντανή μέσα στο μυαλό μου
θα παραμείνω αιωνίως ανευχαρίστητη
μια παραλλαγή της υπάρχουσας αθλιότητας
περήφανη για τον εαυτό της μονάχα τις στιγμές που
αυταπατάται ή παρασύρεται σε ψευδαισθήσεις

* ταλέντο στις επιτόπιες αυτοαναιρέσεις, ε; 
"ας με πείσει ότι δε με έπεισε", τι άλλο θα σκαρφιστεί η
"εμένα που με βλέπεις τα'χω καλά με τη συνείδησή μου" επιβίωση; 

13.4.13

πώς κατεβάζεις έτσι τα χάπια
και θυμάσαι τους αδικοχαμένους
και σε τσατίζει το γαμώτο
που 'δεν κάνει' να πιεις
κατάπιε κι άλλο χάπι
μακριά από το μπουκάλι
κάτσε στον καναπέ
δεν τον βαρέθηκες τον παυλίδη
όλη μέρα όλη νύχτα;
κυλάει το δάκρυ
φτάνει στο στόμα σου
είχες ξεχάσει τι νόστιμα που είναι
την αρμύρα της θάλασσας έχουν
πίσω από τα τσιμέντα στο βάθος
μπορείς να την δεις
κι όμως είναι τόσο μακριά
από την κάτω μεριά η θάλασσα
από την πάνω το βουνό
στη μέση το αστικό σου μπαλκόνι
να κρέμεται στον τρίτο όροφο
της πολυκατοικίας
να απειλεί να αυτοκτονήσει
και να το σώζουν τα φώτα και οι ανοιχτές κουρτίνες
των απέναντι
δες πόσα κουτάκια γεμάτα ζωή
ήρθε μια καινούρια κοπέλα απέναντι
ζει μαζί με τρία κουταβάκια
που με περιέργεια μπαινοβγαίνουν απ' το σπίτι
στο μπαλκόνι κουνώντας την ουρίτσα τους
και κοιτάνε κάτω στο δρόμο 
τους ανθρώπους και την κίνηση
ένα πρωί ή μεσημέρι
με ήλιο 
η κοπέλα κάθησε κάτω στο πάτωμα 
του μπαλκονιού της και τα σκυλάκια την γυρόφερναν
και κείνη τα χαίδευε και τα φίλαγε
και κείνη την χαίδευε και την φίλαγε ο ήλιος
και μένα με χαίδευε και με φίλαγε η όμορφη παράσταση
ξέρεις, την χαρά μου την βρίσκω έξω από μένα
κι αυτό δεν αφήνει το παζλ να δέσει πολύ καλά
χαμογελάω κατεβαίνοντας τη σκάλα της πολυκατοικίας μου
ακούγοντας μέσα από τις κλειστές πόρτες
γέλια και συναθροίσεις κυριακάτικες
και βγαίνω από το τσιμεντένιο κτήριο
ευτυχισμένη
αλλά ξέρεις δε δένει το παζλ
η δική μου πόρτα είναι βουβή
όλη μέρα όλη νύχτα παυλίδη
σήμερα και χάπια, νόστιμα δάκρυα
και καθόλου κρασί