Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

21.7.10

Πλήρης φόρτιση_πλήρες ''άδειασμα''_Αφαιρέστε για εξοικονόμηση ενέργειας

Νομίζω ότι πήρα όσα ήταν να πάρω από Σένα, πνεύμα μου. Είναι τόσο πολύτιμα. Σε ευχαριστώ. Τώρα όμως πιάνω τον εαυτό μου να απογοητεύεται από σένα. Βιώνω πλέον στιγμές δικές σου και δικές μας που καμία σχέση δεν έχουν με τις άλλες τις Μεγάλες. Με λυπεί αυτό. Δε μου αρέσει καθόλου. Δεν την περίμενα αυτήν την κατάληξη. Επειδή όμως για κάποιον-ους λόγο-ους σε θέλω στη ζωή μου ακόμα, αυτή η απογοήτευση και όλο αυτό που τη συνοδεύει κάθε φορά που σε παρατηρώ διακριτικά τις ώρες που ζεις επίγεια και δεν με προσέχεις και συνειδητοποιώ ότι μάλλον τίποτα άλλο δεν έχεις να μου δώσεις- από αυτά που θέλω Εσύ να μου δίνεις-, πρέπει να μάθουν να συμβιβάζονται. Γι'αυτό, για να μη σε χάσω τελείως, πρέπει μάλλον να πείσω τον εαυτό μου να καταλάβει ότι προφανώς με ''φόρτισες'' πλήρως με ό, τι είχες να με ''φορτώσεις'' και ότι για να συνεχίσουμε χρειάζεται να σε ''αφαιρέσω'' από αυτήν την πρίζα-ρόλο, να αποδεχτώ το δεδομένο ''άδειασμα'' που με καίει βαθιά μέσα μου και να προσπαθήσω να ''εξοικονομήσω όση ενέργεια'' μπορώ ώστε να σε καταλογίζω πλέον με τους άλλους, τους θνητούς, σαν μια χαρισματική παλιά αθάνατη έμπνευση...

Είμαι ακόμα παιδί...


Τον εαυτό του παιδί_

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.


Μάριος Φραγκούλης

edit: Οι δικοί μου φίλοι παιδιά δεν είναι πια, νέα όνειρα έχουν στην καρδιά. Έμεινα μόνη μου, τον εαυτό μου παιδί;;;

14.7.10

Έτσι, για αρχή και για να μην ξεχνιόμαστε...

Όλα τα λόγια: ψιχουλάκια από συμπόσια σκέψης...
Έκφραση, ω συ: φτωχό στρουθί, πόσα μπορείς να κλέψεις;
Χ.Γκ.