Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

29.12.11

Κάτω από μια πέργκολα της σαλονίκης

Κρύβομαι πίσω από το ξύλο.
Τι καλά! Έχω ένα ξύλο να με κρύβει.
Κι εγώ που νόμιζα ότι δε θα μπορούσα να κρυφτώ, να μείνω μόνη μου.


Κάνει κρύο. Αρκετό. Κι εγώ κάθομαι έξω.
Το μπουφάν μου ζεσταίνει μονάχα την κοιλιά μου.
Αλλά δε με πειράζει. Μ' αρέσει που 'χει κρύο. Και που κρυώνω. Και που είμαι πίσω από το ξύλο.


Ένα πουλί στη σκεπή. Κι άλλο στη διπλανή. Αχ αυτά τα πουλιά! Πόσα πράγματα αλήθεια βλέπουν! Κι από κει ψηλά. Όχι από τη δική μας οπτική, εδώ χαμέ! Χαμέ..χαμέ! Έτσι είναι! Όχι χαμηλά, όχι κάτω... χαμέ!
...Να 'μουνα πουλί!
       - Τι άπληστη!
... μα πουλί! Είμαι άπληστη που θα 'θελα να 'μουν πουλί; Ποιος δε θα 'θελε να 'ταν πουλί;
       - Μάλλον όποιος δεν έχει πονέσει τόσο από την       ανελευθερία του.


Τελευταία γουλιά. Τελευταίο τσιγάρο.
Νομίζω ότι είδα ένα πουλί να αυτοκτονεί.
          ... ή να πέφτει τελοσπάντων. 


... Τα πουλιά τι θα 'θελαν να είναι άραγε; Σίγουρα θέλουν κάτι.
 

24.12.11

Παραπλεύρως

Υπέροχο.

Βασικά τρρομερρό!

Γύρισα σπίτι, ένιωσα πολύπτυχη, πληθαίνω.

... και από τα καλύτερα; 
- τώρα. μέσα στην ησυχία των ήχων από τους ύπνους τους, να κάθομαι με σβηστά φώτα στον καναπέ οκλαδόν φορώντας τις πιτζάμες μου (sic!) με το λαπιτόπιον να χοροπηδά πάνω σε χρυσό μαξιλάρι σε κάθε πληκτρολόγημα, και πίσω από την οθόνη να παίζουν με τα μάτια μου θολά σαν σε φωτογραφία μπλερ ακανόνιστα τα λαμπιόνια του στολισμένου δέντρου. Ω, τι ωραία!
 Το περίμενα αυτό. Το αποζητούσα. Ασυνείδητα. Καμιά φορά και συνειδητά. Και τώρα να το! Εγώ παρέα με το δέντρο. Σαν να ανταλλάσσουμε κλέφτικες ματιές και υποσχέσεις κρυφά απ' όλους ! 
           επίσης, το απολαμβάνω που ο καναπές έχει μπράτσο! ναι! το μπράτσο είναι κάτι που κάνει τη διαφορά ανά καναπέδες. το φοιτητόσπιτό μου έχει καναπέ χωρίς μπράτσο και είναι άααλλη φάση, ξενερουά κατ' εμέ. ενώ αυτός εδώ! με το μπράτσο του στα δίνει όλα! σε αυτό ξαπλώνεις ωσάν μαξιλάρι/ στηρίζεις το χέρι σου που κρατά την κούπα με τα κορν φλέικς/ κρατάς κόντρα στο σώμα σου όταν βαριέται να στέκεται ή αποζητά να το βαστάξει κάποιος άλλος το ίδιο μια φορά/ ανεβάζεις ψηλά τα πόδια σου/ κάθεσαι πάνω του από την έξω πλευρά του καναπέ και φέρνεις κολοτούμπα προς τα πίσω και βρίσκεσαι στιγμιαίως ζαλισμένος στην μέσα πλευρά του καναπέ, ή από την ίδια θέση πέφτεις απλώς προς τα πίσω περιμένοντας (ή και όχι καμιά φορά) να προσγειωθείς κάπου/ ακουμπάς την πλάτη κάθε που την νιώθεις κουρασμένη όσο γράφεις σκυφτός μπρος στο λαπιτόπιον! Αυτά, κι άλλα πολλά αν θες, για το καναπόμπρατσο !

Βλέπεις, το λοιπόν; Εδώ είναι όλα. Παραπλεύρως παίζεται το αληθινό παιχνίδι.  Εύχομαι να μην το ξεχάσω ποτέ αυτό.


..."you know sometimes, baby, i'm so carefree..with a joy that's hard to hide... "  μου τραγουδά η Nina Simone, από δίπλα. 

                        V i v a  

19.12.11



"I've got two sets of headphones, i miss you like hell"


18.12.11

     
        BREAKING  THE  RULESSS
                                                -.- 

17.12.11

- δε μου αρέσουν οι τίτλοι -

Ποοοοό, δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω μουσική... Καλά, τώρα μ' έπιασε που περιμένουν όλα μαζί να πραγματωθούν: εργασία, μάθημα φωτογραφίας (βάλε 6 ώρες), συνάντηση με φίλους. Τώρα και η μουσική; Τώρα μου' ρθε να ψάξω; Πφφ.. 


- Υπάρχει κάποιος μέσα μου που αρέσκεται τρίβοντας τα χέρια του ύπουλα, ενώ παράλληλα δείχνει και αθώα σωστός, να μου κόβει τα βήματα σε ό,τι πάω να ολοκληρώσω. Όχι όποτε όποτε. Ακριβώς πριν το τέλος. Εκεί κοντά στην πηγή. Και αυτό συμβαίνει σχεδόν στα πάντα μου. Σε ό,τι κάνω. Σαν η "αυτοκαταστροφή" να είναι ο τρόπος που χτίζω τον εαυτό μου. Έτσι. 








Ας πιούμε, που λέει και ένας φίλος..

14.12.11

Το μπαρ το ναυάγιο


Στο τέλος πλήρωσε και τον λογαριασμό...! Ο Άγιος...  


                Που είναι αυτά τα 'μπαρ';

19.9.11

20.8.11

Κάθε φορά...

Καλοκαίρια. Ήλιος. Ζέστη. Θάλασσα. Νερό. Κρύο. Δροσερό. Χρώματα. Μουσικές. Άνθρωποι. Ααα ναι! Άνθρωποι. Από τα παλιά. Από τα σχολικά. Τα εφηβικά. Τα ανακατεμένα. Τέτοιοι άνθρωποι. Ξανασμίγουμε. Με μια γλυκόπικρη νοσταλγία να διαπερνά νου και σώμα. Πώς είσαι; Πώς περνάς; Άλλαξες! Μένεις ίδιος! Πώς είναι τα πράγματα στη ζωή σου; Πάμε για καφέ; Να τα πούμε. Και το βράδυ για ποτό, για καμιά μπύρα! Να ξεσκάσουμε. Ωραία μοιάζουν όλα αυτά. Όπως παλιά. ‘Παλιά’. Κάθε φορά και πιο παλιά. Όμως τώρα… με ξεχνάς. Δεν παίρνεις τηλέφωνο. Δεν μιλάμε όπως παλιά. Μόνο να βγούμε σε νοιάζει; Κάτσε. Κάτσε λίγο. Μίλα μου. Άκου με. Γιατί; Γιατί άλλαξαν έτσι τα πράγματα; Ποιος είσαι; Ποιος είμαι; Πού είναι εκείνα τα παιδιά; Τα παιδιά. Μη μου κάνεις παράπονα. Κι εγώ, γιατί κάνω το ίδιο; Ξέρω. Ήταν αναμενόμενο κατά έναν τρόπο. Μα έτσι είναι πια. Και είναι μάταιο να παραπονιόμαστε. Να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε. Μάταιο. Αλήθεια σου λέω. Και μόνο που είμαστε εδώ, μαζί, κάθε φορά, κάθε καλοκαίρι, κάθε γιορτή, κάθε επιστροφή, είναι σημαντικό. Και μόνο αυτό, θα ‘πρεπε να φτάνει. Κοίτα μας. Κοίτα πως μεγαλώσαμε. Κοίτα τα παιδιά που είμαστε ακόμη. Κοίτα την αλλαγή. Μη μιλάς. Σώπασε λίγο. Μόνο κοίτα. Η σιωπή είναι τόσο παρεξηγημένη, τόσο υποτιμημένη. Μη μιλάς. Σκάσε μου ένα χαμόγελο. Ένα καθησυχαστικό. Ένα που να λέει ‘‘για κοίτα, πόσα άλλαξαν και πόσα ίδια έμειναν…όλα θα ‘ναι καλά’’. Αυτό φτάνει. Μη λέμε άλλα περιττά. Σε λίγο που θα τελειώσουν για άλλη μια φορά όλα αυτά και θα πρέπει να φύγουμε για άλλη μια φορά, τι σημασία θα έχουν όλα τα λόγια; Τι σημασία θα έχουν τα παράπονα, οι ελλείψεις μας, όσα δεν είπαμε και δεν κάναμε; Όλα θα έχουν τελειώσει ξανά. Και θα φύγω. Και θα φύγεις κι εσύ. Και το ραντεβού θα ανανεωθεί από μόνο του, όπως συμβαίνει πάντα, στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή. Και τότε θα είμαστε ξανά μαζί. Και αυτό θα φτάνει. Όχι άλλα παράπονα, ελλείψεις, δικαιώματα και απαιτήσεις. Μόνο η στιγμή εκείνη. Το ότι είμαστε, να εδώ, ο ένας δίπλα στον άλλον. Και κείνο το χαμόγελο που σου είπα. Το καθησυχαστικό. Σκέψου μονάχα πόσο σπουδαίο από μόνο του είναι αυτό. Το ότι είμαστε εδώ κάθε φορά. Θα μπορούσαμε να είχαμε χαθεί, ακόμα και φυσικά, στις νέες μας ζωές, τις χωριστές. Κι όμως είμαστε εδώ. Κάθε φορά. Πόσο σπουδαίο αυτό! Γι’ αυτό σου λέω, μη μιλάς κάθε φορά. Ας μη λέμε όλα εκείνα τα αμήχανα, τα παραφορτωμένα, τα περιττά. Μόνο εμείς. Ο ένας δίπλα στον άλλον. Γύρω από το ίδιο τραπέζι. Σε διπλανές καρέκλες. Στο ίδιο παγκάκι. Στα ίδια χώματα. Στον ίδιο κύκλο πορείας. Αυτό το σπουδαίο! Μέχρι τα επόμενα ραντεβού λοιπόν, η κρυμμένη μέσα μας νοσταλγία θα μας έχει κοντά. Κι ας μην μιλάμε στο ενδιάμεσο. Άλλωστε είπαμε… μη μιλάς, ας μη μιλάμε. Εις το επανιδείν. Παλιόφιλοι.

5.7.11

inertia o_O

Λόγια. Λόγια, λόγια, λόγια, λόγια... λόγια.

Σκέψεις. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... σκέψεις.

Πράξεις. ...i'm sorryyy, did anybody just fart???

INERTIA kickin' some serious ass...

1.7.11

Μαγικές σκόνες από άλλες εποχές...

Όταν η μουσική είναι κάτι παραπάνω από αυτό που φαίνεται...
Ακούσματα που παίρνουν μέσα σε βαρκούλες μακριά, σε αλλοτινά μέρη, τα κομμάτια του όλου σου. 
Προικιά της φύσης που τόσο μοναδικά διέπλασαν κάποιοι άνθρωποι.


The Sundays - Here's where the story ends
...and doesn't it really do so?. . .

...............................................................................................................................

Μέθη.

Κεφάλι καλύτερα.

Όταν λίγο ο νους ξεφεύγει από τις επιταγές που υπηρετεί. Όταν για λίγο αφήνεται ελεύθερος. Πέρα απ' τ' ανελεύθερο. 

Τότε ο κόσμος στροβιλίζεται. Όλα θαρρείς πιο εύκολα, πιο απλά. Περισσότερο αληθινά. 

Το λέει και το τραγούδι: when you lose small mind, you free your life... 

Έτσι, απλά, δε θέλει πολλά πολλά. Αυτό είναι. Μη λογικεύεσαι. Αφέσου στο ''άλογο'', που, αλήθεια, τόσο πιο αποκαλυπτικό είναι από τη λογική του ''λογικού''...

Υ.Γ.: Καμία προώθηση του αλκοολισμού δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Άλλωστε, είπαμε...''κεφάλι'', που πραγματικά είναι κάτι άλλο από την άσχημα νοούμενη μέθη, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι ''λογικοφανείς'' αναλόγως να το ενοχοποιήσουν...
Βρεε, κάτστε κι ένα ποτηράκι πάρτε...

29.6.11

Θα 'ρθει καιρός


Αλήθεια θα 'ρθει καιρός. Και θα είμαστε εκεί- μπορεί όχι με τα σώματά μας αυτά τα φθαρτά, αλλά σίγουρα με τις παντοτινές ψυχές μας- χαμογελώντας με ανακούφιση και με μια απαράμιλλη γαλήνη, επιτέλους. 

26.6.11

Βάζω τον τίτλο στο τέλος, γιατί σχεδόν ποτέ δεν ξέρω τι ακριβώς θα ακολουθήσει.

Έπειτα σκέφτομαι. Ποια είναι τα ερεθίσματα που με οδήγησαν εδώ. Μμμ... είναι όλα τόσο ανάκατα. Ναι, υπάρχουν και κάποιες καθαρές-θα έλεγες- ιδέες(ένστικτα περισσότερο), αλλά πόσο αρκούν αυτά και πόσο μπορούν να ελλογικευθούν ώστε να μπουν μες στις αράδες;

Μετά θα πεις ότι έχει δίκιο ο Χαλίλ Γκιμπράν. Ακριβώς όπως θεώρησες απαραίτητο να επισημάνεις(-προειδοποιήσεις) και στην πρώτη σου ανάρτηση.

20.6.11

Η σούμα, να 'ούμ....

Βραδάκι.

Ζέστη.

Καφές.

Και μια περίληψη.

Περίληψη ενός βιβλίου. Και πρέπει να το κάνω εγώ αυτό. Να κάνω μια σούμα ενός βιβλίου με μαύρο εξώφυλλο και κόκκινα γράμματα, με τα -η κάπως πειραγμένα προς -α εν κύκλω....