Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

20.8.11

Κάθε φορά...

Καλοκαίρια. Ήλιος. Ζέστη. Θάλασσα. Νερό. Κρύο. Δροσερό. Χρώματα. Μουσικές. Άνθρωποι. Ααα ναι! Άνθρωποι. Από τα παλιά. Από τα σχολικά. Τα εφηβικά. Τα ανακατεμένα. Τέτοιοι άνθρωποι. Ξανασμίγουμε. Με μια γλυκόπικρη νοσταλγία να διαπερνά νου και σώμα. Πώς είσαι; Πώς περνάς; Άλλαξες! Μένεις ίδιος! Πώς είναι τα πράγματα στη ζωή σου; Πάμε για καφέ; Να τα πούμε. Και το βράδυ για ποτό, για καμιά μπύρα! Να ξεσκάσουμε. Ωραία μοιάζουν όλα αυτά. Όπως παλιά. ‘Παλιά’. Κάθε φορά και πιο παλιά. Όμως τώρα… με ξεχνάς. Δεν παίρνεις τηλέφωνο. Δεν μιλάμε όπως παλιά. Μόνο να βγούμε σε νοιάζει; Κάτσε. Κάτσε λίγο. Μίλα μου. Άκου με. Γιατί; Γιατί άλλαξαν έτσι τα πράγματα; Ποιος είσαι; Ποιος είμαι; Πού είναι εκείνα τα παιδιά; Τα παιδιά. Μη μου κάνεις παράπονα. Κι εγώ, γιατί κάνω το ίδιο; Ξέρω. Ήταν αναμενόμενο κατά έναν τρόπο. Μα έτσι είναι πια. Και είναι μάταιο να παραπονιόμαστε. Να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε. Μάταιο. Αλήθεια σου λέω. Και μόνο που είμαστε εδώ, μαζί, κάθε φορά, κάθε καλοκαίρι, κάθε γιορτή, κάθε επιστροφή, είναι σημαντικό. Και μόνο αυτό, θα ‘πρεπε να φτάνει. Κοίτα μας. Κοίτα πως μεγαλώσαμε. Κοίτα τα παιδιά που είμαστε ακόμη. Κοίτα την αλλαγή. Μη μιλάς. Σώπασε λίγο. Μόνο κοίτα. Η σιωπή είναι τόσο παρεξηγημένη, τόσο υποτιμημένη. Μη μιλάς. Σκάσε μου ένα χαμόγελο. Ένα καθησυχαστικό. Ένα που να λέει ‘‘για κοίτα, πόσα άλλαξαν και πόσα ίδια έμειναν…όλα θα ‘ναι καλά’’. Αυτό φτάνει. Μη λέμε άλλα περιττά. Σε λίγο που θα τελειώσουν για άλλη μια φορά όλα αυτά και θα πρέπει να φύγουμε για άλλη μια φορά, τι σημασία θα έχουν όλα τα λόγια; Τι σημασία θα έχουν τα παράπονα, οι ελλείψεις μας, όσα δεν είπαμε και δεν κάναμε; Όλα θα έχουν τελειώσει ξανά. Και θα φύγω. Και θα φύγεις κι εσύ. Και το ραντεβού θα ανανεωθεί από μόνο του, όπως συμβαίνει πάντα, στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή. Και τότε θα είμαστε ξανά μαζί. Και αυτό θα φτάνει. Όχι άλλα παράπονα, ελλείψεις, δικαιώματα και απαιτήσεις. Μόνο η στιγμή εκείνη. Το ότι είμαστε, να εδώ, ο ένας δίπλα στον άλλον. Και κείνο το χαμόγελο που σου είπα. Το καθησυχαστικό. Σκέψου μονάχα πόσο σπουδαίο από μόνο του είναι αυτό. Το ότι είμαστε εδώ κάθε φορά. Θα μπορούσαμε να είχαμε χαθεί, ακόμα και φυσικά, στις νέες μας ζωές, τις χωριστές. Κι όμως είμαστε εδώ. Κάθε φορά. Πόσο σπουδαίο αυτό! Γι’ αυτό σου λέω, μη μιλάς κάθε φορά. Ας μη λέμε όλα εκείνα τα αμήχανα, τα παραφορτωμένα, τα περιττά. Μόνο εμείς. Ο ένας δίπλα στον άλλον. Γύρω από το ίδιο τραπέζι. Σε διπλανές καρέκλες. Στο ίδιο παγκάκι. Στα ίδια χώματα. Στον ίδιο κύκλο πορείας. Αυτό το σπουδαίο! Μέχρι τα επόμενα ραντεβού λοιπόν, η κρυμμένη μέσα μας νοσταλγία θα μας έχει κοντά. Κι ας μην μιλάμε στο ενδιάμεσο. Άλλωστε είπαμε… μη μιλάς, ας μη μιλάμε. Εις το επανιδείν. Παλιόφιλοι.