Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

29.12.11

Κάτω από μια πέργκολα της σαλονίκης

Κρύβομαι πίσω από το ξύλο.
Τι καλά! Έχω ένα ξύλο να με κρύβει.
Κι εγώ που νόμιζα ότι δε θα μπορούσα να κρυφτώ, να μείνω μόνη μου.


Κάνει κρύο. Αρκετό. Κι εγώ κάθομαι έξω.
Το μπουφάν μου ζεσταίνει μονάχα την κοιλιά μου.
Αλλά δε με πειράζει. Μ' αρέσει που 'χει κρύο. Και που κρυώνω. Και που είμαι πίσω από το ξύλο.


Ένα πουλί στη σκεπή. Κι άλλο στη διπλανή. Αχ αυτά τα πουλιά! Πόσα πράγματα αλήθεια βλέπουν! Κι από κει ψηλά. Όχι από τη δική μας οπτική, εδώ χαμέ! Χαμέ..χαμέ! Έτσι είναι! Όχι χαμηλά, όχι κάτω... χαμέ!
...Να 'μουνα πουλί!
       - Τι άπληστη!
... μα πουλί! Είμαι άπληστη που θα 'θελα να 'μουν πουλί; Ποιος δε θα 'θελε να 'ταν πουλί;
       - Μάλλον όποιος δεν έχει πονέσει τόσο από την       ανελευθερία του.


Τελευταία γουλιά. Τελευταίο τσιγάρο.
Νομίζω ότι είδα ένα πουλί να αυτοκτονεί.
          ... ή να πέφτει τελοσπάντων. 


... Τα πουλιά τι θα 'θελαν να είναι άραγε; Σίγουρα θέλουν κάτι.
 

24.12.11

Παραπλεύρως

Υπέροχο.

Βασικά τρρομερρό!

Γύρισα σπίτι, ένιωσα πολύπτυχη, πληθαίνω.

... και από τα καλύτερα; 
- τώρα. μέσα στην ησυχία των ήχων από τους ύπνους τους, να κάθομαι με σβηστά φώτα στον καναπέ οκλαδόν φορώντας τις πιτζάμες μου (sic!) με το λαπιτόπιον να χοροπηδά πάνω σε χρυσό μαξιλάρι σε κάθε πληκτρολόγημα, και πίσω από την οθόνη να παίζουν με τα μάτια μου θολά σαν σε φωτογραφία μπλερ ακανόνιστα τα λαμπιόνια του στολισμένου δέντρου. Ω, τι ωραία!
 Το περίμενα αυτό. Το αποζητούσα. Ασυνείδητα. Καμιά φορά και συνειδητά. Και τώρα να το! Εγώ παρέα με το δέντρο. Σαν να ανταλλάσσουμε κλέφτικες ματιές και υποσχέσεις κρυφά απ' όλους ! 
           επίσης, το απολαμβάνω που ο καναπές έχει μπράτσο! ναι! το μπράτσο είναι κάτι που κάνει τη διαφορά ανά καναπέδες. το φοιτητόσπιτό μου έχει καναπέ χωρίς μπράτσο και είναι άααλλη φάση, ξενερουά κατ' εμέ. ενώ αυτός εδώ! με το μπράτσο του στα δίνει όλα! σε αυτό ξαπλώνεις ωσάν μαξιλάρι/ στηρίζεις το χέρι σου που κρατά την κούπα με τα κορν φλέικς/ κρατάς κόντρα στο σώμα σου όταν βαριέται να στέκεται ή αποζητά να το βαστάξει κάποιος άλλος το ίδιο μια φορά/ ανεβάζεις ψηλά τα πόδια σου/ κάθεσαι πάνω του από την έξω πλευρά του καναπέ και φέρνεις κολοτούμπα προς τα πίσω και βρίσκεσαι στιγμιαίως ζαλισμένος στην μέσα πλευρά του καναπέ, ή από την ίδια θέση πέφτεις απλώς προς τα πίσω περιμένοντας (ή και όχι καμιά φορά) να προσγειωθείς κάπου/ ακουμπάς την πλάτη κάθε που την νιώθεις κουρασμένη όσο γράφεις σκυφτός μπρος στο λαπιτόπιον! Αυτά, κι άλλα πολλά αν θες, για το καναπόμπρατσο !

Βλέπεις, το λοιπόν; Εδώ είναι όλα. Παραπλεύρως παίζεται το αληθινό παιχνίδι.  Εύχομαι να μην το ξεχάσω ποτέ αυτό.


..."you know sometimes, baby, i'm so carefree..with a joy that's hard to hide... "  μου τραγουδά η Nina Simone, από δίπλα. 

                        V i v a  

19.12.11



"I've got two sets of headphones, i miss you like hell"


18.12.11

     
        BREAKING  THE  RULESSS
                                                -.- 

17.12.11

- δε μου αρέσουν οι τίτλοι -

Ποοοοό, δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω μουσική... Καλά, τώρα μ' έπιασε που περιμένουν όλα μαζί να πραγματωθούν: εργασία, μάθημα φωτογραφίας (βάλε 6 ώρες), συνάντηση με φίλους. Τώρα και η μουσική; Τώρα μου' ρθε να ψάξω; Πφφ.. 


- Υπάρχει κάποιος μέσα μου που αρέσκεται τρίβοντας τα χέρια του ύπουλα, ενώ παράλληλα δείχνει και αθώα σωστός, να μου κόβει τα βήματα σε ό,τι πάω να ολοκληρώσω. Όχι όποτε όποτε. Ακριβώς πριν το τέλος. Εκεί κοντά στην πηγή. Και αυτό συμβαίνει σχεδόν στα πάντα μου. Σε ό,τι κάνω. Σαν η "αυτοκαταστροφή" να είναι ο τρόπος που χτίζω τον εαυτό μου. Έτσι. 








Ας πιούμε, που λέει και ένας φίλος..

14.12.11

Το μπαρ το ναυάγιο


Στο τέλος πλήρωσε και τον λογαριασμό...! Ο Άγιος...  


                Που είναι αυτά τα 'μπαρ';