Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

29.1.12

Ζιζάνια. Στο κεφάλι μου. Ούτε να γράψω δε με αφήνουν.

Τα ζιζάνιά μου. :/

23.1.12


Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ  
είναι μη γίνω "ποιητής"  
Μην κλειστώ στο δωμάτιο  
ν' αγναντεύω τη θάλασσα  
κι απολησμονήσω.  
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου  
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ  
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.  
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε  
για να με χρησιμοποιήσει.  
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα  
για να κοιμίζω τους δικούς μου.  
Μη μάθω μέτρο και τεχνική  
και κλειστώ μέσα σε αυτά  
για να με τραγουδήσουν.  
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά  
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος  
μη με πιάσουν στην κούραση  
παπάδες και ακαδημαϊκοί  
και πουστέψω  
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί  
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις  
σκυλιά μας έχουν κάνει  
να ντρεπόμαστε για την αργία  
περήφανοι για την ανεργία  
Έτσι είναι.  
Μας περιμένουν στη γωνία  
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.  
Ο Μάρξ...  
τον φοβάμαι  
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν  
αυτοί οι αλήτες φταίνε  
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό  
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...


Κατερίνα Γώγου


φοβάμαι

18.1.12

Ικετεύω για προσοχή, φορές φορές.


Πικρά και νόστιμα τα δάκρυα. Παίρνουν μακριά το μακιγιάζ μου. Τις μπογιές της μάσκας μου.


Τοίχος.
Τοίχοι.


...και κενό. Χάσμα. Πέφτουμε μέσα. Γιατί δεν καταλαβαίνεις. Όχι, δεν καταλαβαίνεις. Πόσο σε ένιωσα κοντά επειδή νόμιζα ότι καταλαβαίνεις. 


Στέγνωσαν τα δάκρυα πριν πέσουν από το πρόσωπό μου, στον γκρεμό του λαιμού μου. Πριν αυτοκτονήσουν. Απλά στέγνωσαν, κοντά στο χείλος. 
Ποιο είναι καλύτερο;


Άφησαν πληγές. Γιατί οι στεγνωμένες διαδρομές τους τσιτώνουν το δέρμα μου. Μια κίνηση του προσώπου μου και νιώθω στη σάρκα μου τη διαδρομή τους. Δεν έφυγαν. Είναι εκεί. Αφήνουν ίχνη. 
Να τα θυμάται η περαστική ευτυχία και να προβληματίζεται. Να ψάχνει την ματαιότητά της. Να την αρνείται. Να συνεχίζει τις περαντζάδες της από τις ζωές της ματαιότητας.


Αυτό που ήθελα ήταν να με καταλάβεις. Και τη στιγμή εκείνη, της σύλληψης, της ένωσης, της αστραπής και του τρανού φόβου... να με ξανααπορρίψεις. Να γκρεμιστεί ό,τι σε μια στιγμή άστραψε. Και πάλι από την αρχή. Ο κύκλος να μην έχει τέλος.

16.1.12

Ησυχία τώρα.

Επιλεγμένοι ήχοι.

Θα μπουν τα πράγματα σε μια σειρά. Βολική. Μα και ήσυχη.

Την αγαπώ την ησυχία.
Και την φασαρία, αλλά μόνο επειδή προμοτάρει την ησυχία.


Όλοι δηλώνουμε ιδιότητα, λοιπόν. Καλά μας τα λέει ο μπαγάσας.

"Θε να σε φτιάξω εγώ αθάνατη,
παράτα τη και γάμα τη,
τη σχετική ζωή."

Θέλω. Μέχρι εκεί ξέρω.

11.1.12

Τι κάνω εκεί μέσα; Ποιον κοροϊδεύω; Τον εαυτό μου; Ούτε καν με έχω πλησιάσει αρκετά, ώστε να ξέρω τον εαυτό μου, για να τον κοροϊδέψω κι από πάνω. Στραβομουτσουνιάζω. Κάνω ησυχία. Ακούω τη σιωπή. Μέσα στο θόρυβό τους. Τον επιστημονικό, εξειδικευμένο, μεστό, πλαισιωμένο, τεθωρακισμένο, που 'ξέρει τι θέλει' θόρυβό τους. Για δες τους. Πόσο καταπιάνονται! όχι, δεν καταπιάνονται απλώς. Τι απλώς; ΔΕΝ υπάρχει απλότητα μέσα στα στενώς μεγαλεπήβολα πλαίσιά τους. Όλα τα ξέρουν. Κρατούν και την ταπεινή, επιφυλασσόμενη πισινή τους, αλλά κατά κύριο λόγο τα ξέρουν όλα. Έτσι αυτοικανοποιούνται. Κι αυτά τα παιδιά που θα πέσουν στα χέρια τους. Θα κατασπαραχτούν. Μετά το σχολείο δε θα το θυμούνται. Θα κρατάν τις καλές στιγμές. Το κακό θα 'χει ήδη γίνει. Ο σπόρος θα 'χει ήδη φυτευτεί. Και οι συνειδήσεις θα 'χουν ήδη αποθάνει κατά τη γέννα. Κι εγώ πάω να γίνω συνεργός σε αυτό; Εγώ; Πώς έγινε αυτό; Πώς έφτασα σε αυτό το σημείο; Ξέρω.. (χα χα... πολύ γελάω και τρέμω όταν λέω 'ξέρω') είναι που κατάλαβα τα πράγματα στην πορεία, αφού είχα ήδη μπει στο χορό. Έχω τα κότσια να βγω άραγε;;;

3.1.12

ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ - JAVASPA


Είμαι ευτυχία που ανθίζει στην μιζέρια
Είμαι η αλήθεια που φυτρώνει μέσα στο ψέμα
Γίνε το παιδί που έμαθε να γελά
Σε ένα κόσμο που δεν έζησε ποτέ πραγματικά

Γεννήθηκα μες’ το τσιμέντο μα ανθίζω στο φως
Μοναδικός μου σύντροφος ο έμφυτος αναρχισμός

Μοναδική αγκαλιά η όρεξη για ζωή
Και η διάθεση να ζήσω τον κόσμο από την αρχή
Γεννήθηκα από τη γη που μου δίνει τροφή
Και από έναν ουρανό που έμαθε να ζει με αυτή
Πλάστηκα από το χώμα που μυρίζει οργή
Μέσα σ’ ένα κόσμο που το αίμα πότησε όλη τη γη
Μεγάλωσα με ανθρώπους που δεν ήταν όμοιοί μου
Και έμοιαζαν όσο μοιάζω εγώ με την σιωπή μου

Πάτησα το χώμα που κάποιοι ξεριζωθήκαν
Και μύρισα την βία που όλοι μας γευτήκαν

Κοίταξα τον ήλιο που κάποιοι μου τον στερήσαν
Και είδα το φεγγάρι που το πρόσωπό του κρύψαν
Γεύτηκα τα σύνορα που πέρασαν σε εμάς
Πόσο μικρά θυμίζουνε τα σώματά μας

Ρεφρέν

Είμαι ένα παιδί που έβαλαν να αγαπήσει
Ένα κόσμο που εξαρχής αυτό είχε μισήσει
Είμαι αυτό το παιδί που πέρασε από τα σχολεία
Και έχασε μια για πάντα την ελευθερία

Είμαι αυτό το παιδί που σήκωσε ψηλά τα χέρια
Και ένιωσε τα κάγκελα που πνίγαν τον αέρα

Είμαι ένα παιδί που πνίξανε στα δεσμά
Από εργασιακά μέχρι και οικογενειακά
Είμαι αυτό το παιδί που έμαθε να αγαπά
Επειδή η ζωή του πάτησε πάνω στην μοναξιά
Είμαι αυτό το παιδί που χάραξε στον ουρανό
Την επιθυμία όλων για καλύτερο κόσμο
Αυτό που ερωτεύθηκε γυναίκες αγωνίστριες
Γυναίκες που είχαν πάρει την ζωή στα χέρια τους

Αυτό το παιδί που φώναξε στην κοινωνία
Αλλά ματώθηκε από την αστυνομία

ρεφρέν 

Χάσμα Γενεών γιατί η γενιά σας δεν πίστεψε ποτέ 
ότι εμείς θα μπορούσαμε για άλλη μια φορά 
να αλλάξουμε τον κόσμο... 
όμως και πάλι ξαναζήσαμε την ουτοπία...


θα 'ρθει καιρός...