Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

25.2.12

Me wanna dance. Καταλαβαίνεις τι λέω; Me wanna dance! Μη βιάζεσαι, δώσε λίγο χρόνο σε αυτό που λέω. Μη με προσπεράσεις και σηκωθείς να χορέψουμε. Me wanna dance. Θα κινήσω σώμα, καρδιά, ελευθερία, σεβασμό, αγάπη, αλληλεγγύη, μικρές πράξεις βοήθειας, χαμόγελα, αγκαλιές και σφίξιμο χεριών, ενσυναίσθηση, διαλλακτικότητα, υπομονή, επιμονή, δύναμη και θάρρος, και ξανά αγάπη, αγάπη, αγάπη, πάνω απ'όλα ΑΝΘΡΩΠΙΆ. "Κι απ'όσα διάβασα ένα κρατάω καλά..."Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος". Μ' ακούς; Μ'ακούς αλήθεια; Μ'ακούς ποτέ; Μπορείς;

Me no wanna stand like no tree, me wanna dance.


Σ' αυτή την πόλη δε χορεύουν όλοι κατά κανόνα. Δε θα κάτσω να περιμένω άλλον έναν αιώνα. Dddaaaaannnccceeee



21.2.12

Χωνάκια πάπρικας. Για μένα.


Σοκολάτα για δώρο-έκπληξη-νέα λιχουδιά στην οικογένεια.


Νέα προγράμματα - νέα ωράρια. Αναπροσαρμογές. Όχι πια ανήσυχα βράδια μέχρι πρωίας; Το ρολόι ανά χείρας και σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε σαν κάθε 'καλός υποτακτικός'; Αλίμονο! 'Ζαβολιές' ! Αυτό θα γίνεται, έτσι για να 'χει αλάτι η καθημερινότητα.


Νέες ευκαιρίες, νέοι στόχοι; Ποιος ξέρει; Εγώ σίγουρα όχι. Πότε ήξερα άλλωστε; Εγώ και η άγνοιά μου ζητάμε απενοχοποίηση. Απέχουμε, ναι. Μαλώστε μας εσείς, εμείς πεταγόμαστε λίγο στο διπλανό χωράφι με τις αιώρες και τις ιδεοφυσαλίδες. 


Κριτική σκέψη. Βέβαια! Νέα ερωτήματα πέφτουν στον...

17.2.12

Ο Μορφέας να έχει απασχολήσει τις περισσότερες από τις ώρες, στάδια πριν και μετά την απαλότητα στο μαξιλάρι, την ασφάλεια στο καταφύγιο κάτω από το πάπλωμα. Σπίτι. Να νιώθεις σπίτι. Αυτό θέλει. Η ψυχή σχεδόν δεν κρατιέται πριν κλάψει διαπερνόμενη από το μεγαλείο της μουσικής. Κάπου είχα διαβάσει ότι η μουσική είναι το μόνο πράγμα που φαίνεται να βγάζει νόημα πλέον. (Η μεταφορά μπορεί να μην πέτυχε. Στην ακρίβεια: music is the only thing that makes sense anymore.) Αυτή μου φέρνει τη συντροφιά του σπιτιού. Σπίτι, όπως.. είμαι καλά.είμαι εδώ που ανήκω.ξέρω τι θέλω,ποιος είμαι.ας έρθει η συνέχεια, δε τη φοβάμαι.είμαι εδώ που ανήκω. 


Όταν συνειδητοποιώ σε όλες της, τις άπειρες, διαστάσεις την ομορφιά, είμαι τόσο ευγνώμων, και με δέος η ψυχή δεν μπορεί να το αντέξει αυτό. Ποιος είπε ότι αντέχεται η ευτυχία;


Μα τι μπορεί τότε να χρειάζεται η ψυχή και γιατί να θέλω τόσο να το μάθω;

3.2.12

I walk the floor and watch the door 
and in between i drink
...black coffee


I'm talking to the shadows
one o'clock to four
And Lord, how slow the moments go
when all i do is pour
...black coffee
..since the blues caught my eye


I'm mooning all the morning
moaning all the night
and in between it's nicotine
and not much heart to fight
...black coffee


καφές και λογής λογής 'καφέδες', νικοτίνη και άλλα 'τσιγάρα' ποδηγετούν τα βήματα μου μέσα σε δάπεδα περιτοιχισμένα/ η ματαιότητα βρίσκει φωλιές στο μυαλό μου/ ο χρόνος γελάει μαζί μου/ εγώ κλαίω μαζί του/ κουράστηκα, κουράζομαι από τα πολλά που γνώρισα με το μυαλό μου χωρίς να τα ζήσω- τίποτα πιο εξουθενωτικό από αυτό/ φόβος, για τα πάντα/ όλο και πιο αβυσσαλέα κίνηση προς τα έσω- εκεί μεγαλουργεί και μελαγχολεί η μοναξιά/ μόνος/ τόσοι γύρω μα μόνος- η χειρότερη εκδοχή της μοναξιάς, να υπάρχουν τόσοι γύρω της/ η εξουσία στις σκέψεις/ η εξουσία διαφθείρει/ το μυαλό μου δείχνει να μη με χρειάζεται πια, θέλει να πάρει τον έλεγχο και να με καταστρέψει σιγά σιγά με το άλλοθι ότι με οδηγεί στην αλήθεια/ με φοβάμαι/ δεν ξέρω/ τίποτα/ όσα σου δίνει η αμφισβήτηση στα παίρνει πίσω αποκόβοντάς σε από λιμάνια- μα πόσο να περιπλανιέσαι χωρίς να αράξεις σε μια ανακούφιση, σε μια αγκαλιά, σε μια πηγή δύναμης για να συνεχίσεις;/ η αλήθεια δεν είναι να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια που θα με οδηγήσουν στον εαυτό μου, στο νόημα; Μα πώς θα κάνω το βήμα να πατήσω σε σκαλί μιας που αυτό θέλει αποφασιστικότητα, και η αμφισβήτηση είναι αποφασισμένη μόνο για την ύπαρξή της; / οι απαντήσεις υπάρχουν ποτέ; / ακούγομαι;