Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

29.3.12

Τα παιδία παίζει, Νο.2 - Update

Εσύ ρωτάς-εγώ απαντώ

Στις ερωτήσεις η ταγμένη στη θάλασσα, Γκαστρωμένη με αυτήν 

Στις απαντήσεις ο μπλογκοκύρης
(ζντούβ!)


1) Verba violant Scripta manent (Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν). Εντάξει με αυτό αλλά τα όσα λέγονται μεταξύ δύο ανθρώπων μέσω ίντερνετ είναι λόγια ή γραπτά;

Όσο αποθηκεύονται, μένουν. Όπως τα γραπτά.

2) Πολλές φορές οι άλλοι μας θεωρούν υπερβολικούς σε θέματα που αυτό που έχουμε εκφράσει είναι μόνο το 0,1 του τι νιώθουμε. Το έχεις αισθανθεί; Πότε;

Πολλές φορές. Τι να λέμε τώρα..

3) Αν μπορούσες να φτιάξεις το σπίτι σου από τρία οποιαδήποτε υλικά ποια θα ήταν αυτά;

μμ.. εγώ πήγα να απαντήσω πέτρα, ξύλο και πανιά αλλά μετά είδα την απάντηση του γιώργου και θέλω το δικό του σπίτι :Ρ

4) Τι θα ήθελες να κουβαλάς πάντα μαζί σου αλλά δεν μπορείς;

ένα σακίδιο που θα χε μέσα τη φωτογραφική μου, τον υπολογιστή, βιβλία, χαρτιά, μολύβια, λεμονάδες, ένα θερμός με καφέ..και θα ταν και πανάλαφρο.. :Ρ

5) Ποιο είναι το αγαπημένο στέκι στην πόλη όπου κατοικείς τις περισσότερες μέρες του χρόνου;

Στέκι όπως εγώ το χω στο μυαλό μου, δυστυχώς δεν έχω :(
Στο μυαλό μου τη βγάζω σε κάτι ταράτσες πάντως..

6) Ποιο μέρος σκέφτεσαι όταν αναπολείς κάτι που δεν μπορείς να πας και γιατί το σκέφτεσαι;

Με μπέρδεψε λίγο η διατύπωση.. σκέφτομαι, σκέφτομαι, και το μόνο που μου ρχεται να αναπολώ είναι στιγμές που πέρασαν, όχι ειδικά ένα μέρος, μια τοποθεσία.. από την άλλη οι στιγμές είχαν και θέση στο χώρο, οπότε ας πούμε ότι ένα μέρος που αναπολώ τις στιγμές του εκεί-  και απαντώντας σε σένα και στις κοινές μας εμπειρίες, διαφορετικά είναι ακόμη πιο δύσκολο να διαλέξω μεταξύ των στιγμών- είναι ένα μπαλκόνι κάπου στο αιγαίο..

7) Τι σημαίνουν τα ψευώνυμα; είτε αυτά που σου έβγαλαν είτε αυτά που έβγαλες είτε γενικά 

μου χει κολλήσει αυτή η απάντηση: εν-τυπώσεις ;

8) Εάν είχες την απόλυτη ελευθερία θα προτιμούσες να καθίσεις στο σπίτι σου, μόνος-η με όλες τις ανέσεις σου ή να τη βγάλεις στο δρόμο ψάχνοντας για το τυχαίο; 

Στο δρόμο ρε.."που αδημονεί να αλητέψω"

9) Η αγαπημένη μου ερώτηση από τα λευκώματα του δημοτικού: Βουνό ή θάλασσα; Γιατί (αυτό ποτέ δεν το ρώτησαν);

Το βουνό βλέπει θάλασσα, η θάλασσα βουνό..δε διαλέγω ρε, δε μπορώ, καταλαβαίνεις;;; χχχ:Ρ

10) Εγώ ή εμείς; (παρε το όπως θέλεις) 

Απ'το εγώ στο εμείς
"Να πληθαίνεις.."

27.3.12

Τόσα ερεθίσματα. Πώς θα γινόταν όλα να καταγραφούν; Πώς να ισορροπήσεις μεταξύ δρώντα και παρατηρητή; Και πώς να καταπιείς την ιδέα της ισορροπίας, αφού ξέρεις ότι μόνο το ανισόρροπο μεγαλουργεί, μόνο μία αφοσίωση δικαιούται να σε χωράει όλον; Ποιον να προδώσεις, το χαρτί ή το χώμα; Ποιος με θράσος και ωσάν να ήταν τί άραγε, θα δώσει στο ένα αξία μεγαλύτερη απ' ότι στο άλλο;
Σκίζομαι σε κομμάτια, σαν ο άνεμος να με χτυπάει από παντού και έτσι κατεύθυνση να μην μπορώ να πάρω, κι όμως ακόμα κι αυτό συγκινεί το λίγο μου που είναι ό,τι με πλάθει, και λίγο δεν είναι. 

23.3.12

Τα παιδία παίζει, No.2!

Βιτρίνα γίναμε! Πες εκείνο πες το άλλο, ποζάρω κι εγώ και ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα του Εύζωνα για να απαντήσω τις ερωτήσεις του:

1)Ξυπνάς το πρωί, χασμουριέσαι, σηκώνεσαι και κοιτώντας έξω από το παράθυρο βλέπεις κάτι που σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα(από θαυμασμό)! Τι θα μπορούσε να είναι αυτό;
Ήρθανε λέει επιτέλους τα αγρίμια που περιγράφει ο Ελ Ρόι «Στη Γιορτή». Φοράω ό,τι να ναι και πάω να τους βρω. Ήρθε η ώρα..
2) Σκέψου και γράψε έναν πιθανό εφιάλτη σου...!
Πρόδωσα τον εαυτό μου, θα κινηματογραφεί ένας εφιάλτης μου.
3) Πως σκέφτεσαι τον εαυτό σου, στα 40 του; Πρώτα ο Θεός!
Δεν σκέφτομαι πάνω από μια-δύο βδομάδες μακριά, τουλάχιστον όσον αφορά στα «επίγεια» που μάλλον ζητά η ερώτηση.
4) Πως θα ήθελες να είσαι, στα 40 σου; Πρώτα ο Θεός!
Κατά τον ίδιο τρόπο με το από πάνω, παλεύω με το τι θέλω ΤΩΡΑ και πάλι δύσκολα τα βρίσκω.. κάθε ηλικία θα έχει την σειρά της..πρώτα ο Θεός!
5)Υπάρχει κάτι που αδημονείς εδώ και καιρό να κάνεις, και παρόλα αυτά δε το έκανες ακόμα, αν και είχες πολλές ευκαιρίες; Αν ναι, τι;
Για πράγματα που είχα ευκαιρίες να κάνω, μάλλον δεν έχω αδημονήσει.
6) Ένα ψευδώνυμο για την παρέα σου(αυτή τη περίοδο)...
Χαμένοι στα ρολόγια
7)Ένα για τον εαυτό σου, όχι από σένα αλλά από τη συνολική άποψη της παρέας σου, κατά τη γνώμη σου...:P!
Υπερβολικιά
8)Μια εφεύρεση, από την ιστορία, που σου τη σπάει, και γιατί;
Πιάνονται τα σημερινά application για ‘έξυπνα’ κινητά που χώνονται όλο και περισσότερο σε θέματα ζωής;;; Εεε όχι χρυσή μου να σου λέει η εφαρμογή πότε φτάνει η 'κόκκινη επανάσταση' του μήνα… ιφ γιου νόου γουάτ άι μιιιινν…
9)Ένα τραγούδι που να δίνει μια γεύση από την ζωή σου μέχρι τώρα... Γιατί;(Πλάκα κάνω!!!)
http://www.youtube.com/watch?v=lg2RgqHhDy0
10)Γράψε σαράντα νούμερα από το 1 μέχρι το 45...!
‘σαράντα νούμερα από το 1 μέχρι το 45’ :P:P

Τώρα, οι δικές μου ερωτήσεις είναι αυτές:
  1. Περιέγραψε μου γιατί αγαπάς το αγαπημένο σου ρόφημα. Ε;
  2. Τι είναι μια φωτογραφία για σένα;
  3. Όταν κοιτάς τον ουρανό, άκουσες ποτέ γέλιο να έρχεται από κάποιο αστέρι; Αν ναι, φαντάζεσαι ποιος γελούσε; (Δε μιλώ μεταφορικά)
  4. Πιστεύεις ότι το αστείο, το χιούμορ χωράει παντού; Εξηγήσου(πλιζ!)
  5. Η γνώση πιστοποιείται;
  6. Η πίστη (ασχέτως) χρειάζεται αποδείξεις; Κι αν σου φέρουν αποδείξεις για το αβάσιμο της πίστης σου, θα τους πιστέψεις;
  7. Θα άντεχες χωρίς αυταπόδειξη και επικύρωση από την κοινωνία;
  8. Πιστεύεις ότι υπάρχει ουτοπία;
  9. Μπορείς να μου συνδέσεις με πρακτικές σχέσεις τα: ελευθερία, αλληλεγγύη, ανθρωπιά, έρωτας, αλήθεια, ειρήνη;
  10. Τι σε ηρεμεί; Γιατί;
  11. Ποια θα ήταν η ενδεκάτη..ερώτηση;! όχι, πλάκα κάνω.. η ενδεκάτη εντολή;
Θα χαρώ να δω τις απαντήσεις σας, Γκαστρωμένη τη ΘάλασσαΦανή, Εύζωνα (ω ναι, καλείσαι να ξαναπαίξεις απαντώντας στις δικές μου ερωτήσεις αυτή τη φορά:Ρ). Κάθε περαστικός βέβαια που το θελήσει, ας κοπιάσει επίσης!

15.3.12

Πλησίασε το τζάμι της πόρτας, έφτασε κοντά τόσο όσο η ανάσα να ξαπλώνει στο διάφανο, έγειρε λίγο το κεφάλι προς τα κάτω ρίχνοντας το βλέμμα έξω από το γυαλί και προς τα κάτω. Θόλωσε τα μάτια έτσι που να αντιλαμβάνεται μόνο τη φιγούρα όλων εκείνων των πραγμάτων που υπήρχαν εκεί, και μέσα σε αυτήν την αίσθηση ακαθόριστων σχημάτων, μπλεγμένων σε χρωματισμούς και υφές, μαζί με έναν απόηχο σαν βουητό από όλους τους ήχους που βρίσκονταν πίσω, εισχώρησε στη στιγμή και για λίγο βρήκε τον εαυτό..
Σε δευτερόλεπτα πραγματικού χρόνου, σε αιωνιότητες ύπαρξης στο χρόνο της στιγμής εκείνης, σήκωσε το κεφάλι, απομακρύνθηκε από το τζάμι, από την απόσβεση σχημάτων, μορφών και ήχων και κούνησε το σώμα για να ξαναμπεί στο χαώδες. Ξαφνικά, μάλιστα καθόλου έξαφνα, σχήματα, μορφές, ήχοι, ομιλίες, κινήσεις, σώματα ξαναπήραν ιδιότητα και επιστράτευσαν τον εαυτό εκείνης της στιγμής να μπει στο υπαρξιακό χρόνο του τικ τακ και να αφήσει εκείνα τα δευτερόλεπτα που αλήθεια τότε μόνο ένιωθε ότι υπάρχει, με συνείδηση.
...
Αργότερα το βράδυ, θα καλλιεργούσε ακόμα πιο έντονα ιδιότητες. Με τα δάκτυλα των υπόλοιπων ιδιοτητούχων να καλούν για αυτό με σχεδόν φιλική εξουσία. Αγχώθηκε. Που έβλεπε μόνο τη διαδρομή προς το τέλος όλου αυτού. Και που αποζητούσε ακόμη τη στιγμή εκείνη. Ένα βιβλίο με λόγια που πήγασαν από μια άλλη ψυχή τόσο όμως οικεία, έτρωγαν μέσα στο κεφάλι την όποια διάθεση για αλληλεπίδραση με τις ιδιότητες..
...
Έμεινε να αναρωτιέται κατά πόσο ήταν ο ήρωας της υπόθεσης ή μόνο ένας κομπάρσος που με τις αλητίες του μυαλού έχανε και το λίγο τικ τακ που του δόθηκε στο έργο..
...
Μετά βέβαια έπρεπε να ντυθεί και να φύγει...

14.3.12

Πώς σταματάς να σκέφτεσαι;



9.3.12



Σε σκεφτόμουν σήμερα. Πριν σηκωθώ από το κρεβάτι. Μάλλον ποτέ δεν σε ήξερα στ' αλήθεια, ούτε εσύ εμένα. Αλλά μαθαίνω για σένα, μικρή αυτή η γωνιά του κόσμου. Λένε πως εκείνο το παιδί βρήκε 'φωλιά' σε λήθες. Γιατί, δε μπορεί, να ξεχάσεις θες για να πίνεις. Σε χρειαζόμαστε ρε. Μην ξεχνάς, μην κλείνεις τα μάτια. Είναι ωραία τα σύννεφα μα πανάλαφρα και πέφτεις εύκολα, και τότε βλέπεις πού στ'αλήθεια στέκεσαι. Βλέπεις εδώ, το χάος. Τρελαθήκαμε ρε. Όχι την τρέλα του γνωστικού τρελού. Την άλλη ρε. Την παράλογη, την αφύσικη. Χτυπάει το κουδούνι και τρέμω να ανοίξω, το πιστεύεις ρε; Στρατόπεδα ζούμε, κι ας λένε ό,τι θέλουν. Εγώ φοβάμαι. Κι όλοι κατά βάθος, γιατί τα συρματοπλέγματα αρχίζουν και πνίγουν περισσότερο και περισσότερο. Αλλά ρε συ, ακόμα και το φόβο σου τον χρειαζόμαστε. Να τον ενώσουμε με τους δικούς μας, μπας και φτιάξουμε καμιά γροθιά και σκίσουμε τα αγκαθωτά σύρματα.


Μας κοιτάνε παράξενα ρε. Δες τα μωρά που ξέρουν και γελάνε. Δες τη φύση που κι αυτή ξέρει καλύτερα απ'όλους. Μας ποτίζουν ρε. Μην πίνεις, δε βλέπεις το δαίμονα στο χέρι που σου δίνει το πιοτό;
Μέλι και γάλα θα ποτίσουν την απελευθέρωσή μας ρε. Μην πίνεις απ'τ'άλλα.   

5.3.12

Τα παιδία παίζει!


! Ακούσατε ακούσατε, πρώτη φορά τέτοιου είδους ανάρτηση, μα με κάλεσε η Φανή, και την ευχαριστώ, να παίξω ένα από αυτά τα μπλογκοπαιχνίδια-βραβεία που τα κόβω για 'καταδοτικά', χεχε. 'Όλα' στη φόρα δηλαδής! Έλα, πλακίτσα, θα ακολουθήσω αλλά δηλώνοντας ότι δεν τα χω και πολύ καλά με αυτά τα δηλωτικά-διαχωριστικά(βλέπε, ποιο είναι το αγαπημένο σου τάδε) οπότε θα απαντήσω για τη στιγμή αυτή, άντε το πολύ για τον τελευταίο καιρό, και ενστικτωδώς..
Έχουμε λοιπόν:
1.Name your favorite song: Βροχή από Προπαγάνδα, σε συνεχές ριπλέϋ
2.Name your favorite dessert: Τσιζ κέικ ανανά, συνταγή φιλινάδας(sic) Σταυρούλας
3.What ticks me off: Όταν το παρακάνω με τον ωχαδερφισμό μου και τρέχω τελευταία στιγμή
4.When Im upset: Μη του μιλάτε του παιδιού.. ή τουλάχιστον μη του κάνετε κλισέ και ανώφελα ερωτήματα
5.Whats your favorite pet: Ο Μαξ, να ναι καλά εκεί που είναι. Ο Βίκτωρ ξέρω ότι είναι καλά.
6.Black or white: Ι want it painted black
7.Biggest fear: Θάνατος
8.Every day attitude: Να που ξημέρωσε..
9.What is perfection: Πού να ξέρω ρε παίδες;
10.Guilty pleasure: Κι άλλες ενοχές; No, thank you!

7 τυχαίες σκέψεις:
1.Το λοιπόν, ο αναπτήρας δεν ανάβει και πάλι προκαταλαμβάνομαι
2.Πίνω επιτέλους καφέ και δεν είναι βράδυ
3.Το ράδιο τα παιξε
4.Το δωμάτιο είναι μικρό ή το τικ τακ εκκωφαντικό;
5.Ωχ, ο καφές κρυώνει
6.Τώρα πόσο τυχαίες είναι αυτές οι σκέψεις;(Καλά ντε, δε γράφεις και διαγώνισμα αλήθειας)
7.Ποιους θα καλέσω εγώ ρε γμτ να παίξουν;

Αυτάαα, παίδες! Τώρα, για τη συνέχεια του παιχνιδιού δε θα ονομάσω μπλόγκερς, αλλά θα προ(σ)καλέσω όποιον περάσει από δω('γνωστός'-'άγνωστος'), και ψήνεται, να παίξει κι αυτός, κι ας ρίξει αν θέλει και μια ενημερωσούλα στα σχόλια να πει ξέρω γω «Μέσα!» ή «Θα παίξω κι εγώ ρε!» ή «Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;», έτσι για να ξέρουμε και να πάμε να δούμε από την κλειδαρότρυπα x ιντσών τις απαντήσεις του! :Ρ

Καλημέρα, παίδες. Καλή βδομάδα!
ΔΥΜΑΜΗΗΗ (με το χέρι να υψώνεται με γροθιά στον αέρα, σαν του σούπερμαν, ένα πράμα), που κάνει κι ένας καθηγητής από τα παλιά!

3.3.12

Πέρα δώθε, και ανάκατα, η ψυχή δεν ξέρει πού να ξαπλώσει. Άσπρο-μαύρο, ευτυχία-δυστυχία, χαρά-λύπη, άνοιγμα-κλείσιμο, τοίχοι-δρόμος, πληθαίνω-μόνος, ηρεμία-αντάρα και άλλα τόσα διχαστικά. Ήταν εκείνη η μέρα που φωτίστηκα από την αλήθεια της ένωσης, του όλου, του παγκόσμιου κύκλου χορού, της πανανθρώπινης ενιαίας υπόστασης. Εκείνη τη μέρα, είδα το φως σε καθετί, τίποτα δεν κρυβόταν πια. Μια απαράμιλλη καθαρότητα μέσα μου. Αποκάλυψη. Μοιάζει πλέον τόσο ανθρώπινο, εύκολο, ξέρεις με την έννοια του φυσικού, το να βλέπεις καθαρά. Να βλέπει η καρδιά για τα μάτια σου. Ο Μικρός Πρίγκιπας δεν ήταν πια παραμύθι. Βλέπεις πλέον. Βλέπεις. Πόσο δύσκολο φαινόταν πριν; Ένα κλικ όμως, μια στροφή, ένα βλέφαρο και έφτασε για να γκρεμίσεις το τοίχος και να δεις. Εκείνη τη μέρα. Πόσα χρωστάω σε κείνη τη μέρα..


Ξέρεις, το μετά, στην πορεία, έγινε κάπως δύσκολο. Ευχή και κατάρα. Όλα τα λόγια σε ωθούν προς διάφορες κινήσεις για να φτάσεις σε διάφορες αποκαλύψεις. Όλα τα λόγια είναι υποσχέσεις. Το σκέφτεσαι; Υποσχέσεις. Γιατί ο άνθρωπος 'πάντα' είναι στο δρόμο. Έχει να φτάσει κάπου. Μιλάει και ακούει για υποσχέσεις. Παλεύει ή επαναπαύεται σε αυτές. Πες μου κάτι που δεν είναι υπόσχεση. Πες μου κάτι που δεν έχει ένα τέλος, έναν σκοπό, μια Ιθάκη. Πες μου κάτι χωρίς ιδιότητα, χωρίς ταυτότητα. Μπορείς; Δε μπορείς. Μερίμνησαν λοιπόν ποτέ τα λόγια για το μετά; Μετά την Ιθάκη. Όχι, μη σκέφτεσαι την απληστία, και την αχορταγία του ανθρώπου. Δε μιλώ ούτε πηγάζω αυτή τη στιγμή από κει. Μιλώ για το μετά. Το μετά την υπόσχεση. Μετά την αποκάλυψη. Μετά την Ιθάκη. Μετά λοιπόν, τι; Αν έφτασες στην υπόσχεση από νωρίς, αν την βίωσες πρόωρα ή πιο γρήγορα από όσο χρειάζεται μια ζωή να αναπνέει υποσχέσεις για να χει νόημα; Τότε τι;


Δεν ξέρω. Τίποτα. Όσα γνωρίζω, τόσα λιγότερα ξέρω. Κι αν απλά βλασφημώ απέναντι στη ζωή με αυτά τα λόγια; Κι αν τη θυμώνω που την ξεσκεπάζω; Κι αν τιμωρηθώ για αυτό;


Προσεύχομαι να έχει κι άλλο. Κι άλλο από το μητρικό παλιννοστικό γάλα των υποσχέσεων. Να 'χω κι άλλα να βρω. Γιατί η καθαρότητα της Αποκάλυψης σπέρνει την εκκωφαντικότητα της απέραντης σιωπής. Κι αν αυτό είναι το 'βραβείο', δεν νιώθω νικήτρια. Κι αν δε νιώθω νικήτρια, μπορεί να κάνω και λάθος. 


Αν βλασφημώ, δεν είναι από κακοπροαίρεση, αλαζονεία, ματαιοδοξία και ανθρώπινα συμπλέγματα. Ζητώ συγχώρεση. Απλά η μέλισσα εκείνης της μέρας μου φύτεψε κεντρί και ησυχία δε βρίσκω.