Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

16.11.12

Κοιτάς ασυναίσθητα το κινητό
Τα μάτια ασυναίσθητα διαβάζουν 19:17
Ασυναίσθητα λες "Α, η ρωσική επανάσταση"
μετά αντιλαμβάνεσαι και την ώρα..
Πολυτεχνείο κοντοζυγώνει, και λέει ο άλλος 
'Η χούντα δε τελείωσε το 73 εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία'
..μα έχει πραγματικά συνείδηση του τί λέει;;;
Έβαλε κι αυτός τον..'αγώνα' μέσα στην καθημερινή του ρουτίνα
και έγινε έτσι επαναστάτης
Βρε πλί'μ, δεν είμαστε έτοιμοι για θυσίες, δε το βλέπεις;;;
Η επανάσταση θέλει θυσίες, ξεβόλεματα, αγωνίες, αβεβαιότητες
κινδύνους, κυνηγητά..
Μα πώς μας κόβεις έτοιμους να τα κάνουμε αυτά;
Δε φτάνει να μας ζώσει η αγανάκτηση, η απόγνωση, να μας πνίξει το δίκιο..
Όχι βρε πλί'μ.. γερή χαστούκα στα εγώ μας τα βολεμένα θέλει..
Προς το παρόν, θέλουμε μόνο να σωθούμε, όχι να μας σώσουμε.
Είναι πολύ λυπηρό, άστα.
Οπότες, πάμε στο παζάρι βιβλίου να καταναλώσουμε;
Είναι ευκαιρία σε λέω!
Πάμε να φρεσκάρουμε τας βιβλιοθήκας μας!
Θα βάλω στόχο να διαβάσω κάποια στιγμή τώρα κοντά Αντόνιο Γκράμσυ
γιατί πήρε το αυτί μου ότι λέει για χτύπημα του εκπαιδευτικού συστήματος από τα μέσα!
Χα! Γουσταρίζω. Από τα μέσα χτύπημα, σημαίνει πως έχω ελπίδες να βρω  ένα παραπέρα νόημα στο δασκαλίκι..
Ένα ανάγνωσμα μου λείπει δηλαδής, κατάλαβες;
Την μεθεπόμενη βδομάδα, θα πάμε να 'κάνουμε τους δασκάλους' που είπε και μια  συμφοιτήτρια κι έκανε την καθηγήτρια να γελά επισημαίνοντας πως 'βρε παιδιά δε θα πάτε να κάνετε τους δασκάλους, ΕΙΣΤΕ δάσκαλοι!'
Και έλαχε της ομάδας μας μάθημα στην έκτη δημοτικού με θέμα τη μετανάστευση..
Ε μη στα πολυλογώ, μέσα σε μια βδομάδα το αντικαταστήσαμε με το θέμα 'η ζωή έξω από την πόλη' γιατί, λέει, λεπτό το θέμα με τους μετανάστες σήμερα μετά και από τις επιδρομές των χρυσαυγούλων..
'φίλε μου τρόμαξα ρε..' 
όσο πάει γίνεται και πιο αληθινό..
στενεύει ο κορσές..
Κι είναι κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα..
κι εγώ όλα αυτά απλά τα ακολουθώ σαν ουρά από πίσω..
δε ξέρω ποια είμαι, πού πάω, πού πατώ και πού βρίσκομαι..
Και το χω σταμπάρει από καιρό.. το εκκλησάκι πάνω στο λόφο έχει τα πρωτεία από θέα..κάθεσαι στο παγκάκι κάτω απ'το δέντρο και μέσα στην ηρεμία μπορείς να ακούσεις όλες τις ιστορίες του κόσμου που απλώνεται εμπρός σου. Και κείνος ο ορίζοντας όλο υποσχέσεις βρε παιδί.. 
'-Κρίμα που έρχεσαι πάντα μόνος σου εδώ..
 -Δε γίνεται αλλιώς..
 -Γιατί;
 -Γιατί όταν έρχομαι εδώ, έρχομαι γιατί νιώθω την ανάγκη να δω την πόλη από ψηλά..και ξέρω ότι όταν νιώθω την ανάγκη αυτή, πλησιάζει μια στιγμή που πρέπει να πάρω μια σημαντική απόφαση...κι απ'ό,τι ξέρεις τις σημαντικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουμε μόνοι μας'
Μάγκα μου, έχω ψαρώσει σου λέω..
Η ζωή filmέτο..
(φιρί φιρί για σιγκαρέτο..)

'Ρε φίλε, πιάσε κάτι άλλο, θα μας πάρει ο ύπνος'
(το ανάποδο μάλλον..δε καμουφλάρεται φιλάρα, άστο)