Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

28.9.13

απ' τις άκρες φαγωμένες ερμηνείες
φαγωμένες από την πεινασμένη λύσσα της μονομερούς αντίληψης
εγκλωβισμένοι μες τις φούσκες μας
που αντικατοπτρίζουν τον κόσμο εκεί έξω 
με τόσα είδωλα όσες και οι φούσκες που πλανώνται πάνω απ' την πολιτεία
χιλιόμετρα να σε φτάσω
τρέχω τρέχω προς εσένα
κι ένας άνεμος μανιασμένος
ακυρώνει τα βήματά μου
κρατώντας με σταθερά μακριά σου
όσο κοντά και να φτάσω, δεν είναι αρκετό για να σκάσουν οι φούσκες μας
κι ας πέσουμε παρέα βρε αδερφέ
σήμερα ήρθες πιο κοντά
με τρόμαξες
δεν το περίμενα, αυτό μπορώ να το βεβαιώσω
και με τρόμαξες αλλά ήταν ωραία
υπόσχεσαι να το ξανακάνεις;
όταν πλησιάζεις δε βλέπω πια μόνο εμένα και το μυαλό μου
πάνω στη γυαλιστερή επιφάνεια της φούσκας μου
έρχεσαι εσύ
και πληθαίνεις το τοπίο
διανθίζεις την ερμηνεία
δίνεις ελπίδες στο σκοτάδι
υποσχέσου μου να έρθεις ξανά
κι εγώ..
εγώ να, θα προσπαθήσω
κι αν δεν με παρασύρει η σειρήνα 
η γνωστή
που νταλαβεριζόμαστε όταν πέφτει πυκνό σκοτάδι
τότε στο λέω, θα προσπαθήσω
να πάω κόντρα στον άνεμο
θα θυμηθώ αν μάθαμε στο σχολείο 
για νόμους φυσικής
πέρα απ'τους άλλους νόμους
κι αν δε μπορώ να θυμηθώ
θα βάλω κάτω την εμπειρία
θα τη διαβάσω και θα βρω κάτι
θα προσπαθήσω τουλάχιστον
κι ίσως καταφέρω να ξεγελάσω τον άνεμο
και φαντάσου, να τον κάνω σύμμαχο ακόμη!
αντί για πίσω
σαν ελατήριο να με σπρώξει μπροστά
και τότε θα έρθω να σε βρω
θα σπάσουμε τις φούσκες και θα πέσουμε παρέα
πιασμένοι χέρι χέρι
κι όσο θα πέφτουμε θα τραγουδάμε
και θα γελάμε δυνατά
και τα αστέρια θα ζηλεύουν
και θα κάνουν ευχές
και μεις θα κοιταχτούμε και θα κάνουμε χειρονομίες
φωνάζοντας στα αστέρια
κι όσο μεθυσμένοι απ'την ταχύτητα
θα πλησιάζουμε το έδαφος
μη κοιτάξεις πίσω
μόνο χαμογέλα μου και σφίξε με δυνατά στα χέρια σου
και πες μου
"επιλογή μας ρε"
και γέλα μετά, γέλα δυνατά
και με ανοιχτά τα μάτια
πιο πλέρια από ποτέ
θα δοκιμάσουμε την έφοδο στους ουρανούς απ'άλλο μονοπάτι

~~~

Ευχαριστώ για τις συναντήσεις μας
με αφορμές τα σημάδια μας στον τόπο αυτόν τριγύρω
Καλές διαδρομές σε όλες, σε όλους και σε όλα
the butter of lies

21.9.13

όχι δεν θα το κάνω αυτό στον εαυτό μου
όχι άλλες σκέψεις γι απόψε
φτάνει
αύριο πάλι
κλείσ τα όλα, πισιά βιβλία μυαλά
φτάνει
κλείσε και τη λάμπα
πέσε στο κρεβάτι
κλείσε και τα μάτια
την μουσική άσ την δεν πειράζει
στο χαμηλό όμως
οι από κάτω κοιμούνται
ησυχία για τους κάτω
μας δίνουν τα λεφτά τους για το σπίτι μας
ησυχία για τους κάτω
καλοί τρόποι για τους κάτω
ευτυχισμένη οικογένεια για τους κάτω
οι καλοί μας εαυτοί για την κοινωνία
οι στημένοι
ξέρεις όμως, καλοί μέχρι εκεί που δεν αρχίζει η επαφή
ανέγγιχτη ομορφιά
πλαστή δηλαδή σα να λέμε
ζωή που δεν μοιράστηκε είναι ζωή κλεμμένη, το λέει και στο ράδιο συνέχεια
τελικά έχω φορτίο περισσότερες αμαρτίες απ όσες νομίζω
νόμιζα πως κινούμαι και στα παρασκήνια της παράστασης
αλλά τελικά υπάρχουν και πιο πίσω δωμάτια
τι χαζό τι γελοίο τι απρόσμενο που δεν το χα ψιλιαστεί
αλήθεια δηλαδή πίστευα ότι κινούμουν στο πιο πίσω-δεν-πάει
απίστευτο που διαψεύδομαι
κι όμως άμα πω να δω και την καλή πλευρά
-γιατί αλλιώς λένε δεν επιβιώνεις, άσε κιόλας που χαραμίζεσαι μαλάκα..
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΤΟΥ ρε!..-
είναι και κάπως ευχάριστο αυτό
είχα καιρό να ξαφνιαστώ
είχα ξεχάσει πως είναι το απρόσμενο
είχα σιχαθεί την μονοτονία της επίγνωσης
αλλά δόξα το θεό ήταν πλαστή
ναι! ήταν πλαστή! χαρά χαρά χαρά!
...
πφφφ δες την έρχεται πάλι
φύγε ρε σε βαρέθηκα
δε θέλω να ξέρω
έρχεται πάλι γιατί από μέσα ακούγεται η φωνή
που λέει πως πάλι δεν είσαι εσύ με αυτά που γράφεις
πως επηρεάστηκα γιατί διάβασα τα λόγια κάποιου άλλου πριν λίγο
και λέει πάλι δεν είμαι εγώ
και είμαι μια κόπια
κόπια κόπια κόπια
τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τανγκό?
όχι ρε μη λες μαλακίες
ποιο τανγκό, εδώ με το ζόρι ξεχαλινάρεις τους μυς τους αλλοτριωμένους
-δες την ηλίθια, ξέρει να ριζώνει και στο σώμα, όλα απ το σώμα εκκινούν άσε τι λένε 
οι άλλοι, παραμύθια για να βγαίνει ευκολότερα η γιόγκα και ο νιρβανιάρης ύπνος-
τι έλεγα
τα λεφτά μου όλα δίνω για κάτι ατόφιο
σιγά όμως μη δεχτεί, δεν πουλιέται αυτό
πως θα μενε με την αξιοπρέπειά του και τον αμανέ στα άφταστα
πως θα τανε αιώνια ποθητό
πως θα τους είχε όλους σήκω σήκω κάτσε κάτσε γράψε ρε γράψε σκέψου
...
ναι κι όλα στα ίδια πάλι δηλαδή
σκατά 
σκουπίδια βρώμα μες το δωμάτιο
κάπου χαμένο θα ναι και το νόημα κάτω απ το χαλί ή μέσα στις σακούλες
δεν ψάχνω όμως τώρα
άσ το γι αύριο
μπορεί να ξεχαστεί κι αυτό όπως η ζωή μέσα στα χρόνια που φεύγουν
-κι αν όμως μια μέρα συμβεί το ίδιο και με το νόημα, αν κοιτάζω χαμηλά και χάνομαι
στη σκέψη ότι άφησα γι αύριο το νόημα, και γι αύριο και γι αύριο και ξεχάστηκα κι αφέθηκα και από αναβολή σε αναβολή δεν έζησα κι όσο ήμουν ζωντανή, μπα νεκρή ήμουν-
τώρα όχι άλλο
κλείσ τα τα ριμάδια
αύριο πάλι
πέσε στο κρεβάτι κλείσε τα μάτια
κοιμήσου όσο μπορείς ακόμη


αυτά σε εισαγωγικά, προς αποποίηση και όχι-δεν είμ εγώ-όχι δεν είμαι λέω-ποιος 'λέω';-ποιος μιλάει-ποιος είσαι εσύ και τι έκανες σε εκείνον-τον-εε-δεν ξέρω-πού είμαι-τι λέω-μπερδεύτηκα-ε συγνώμη-να φεύγω

13.9.13

τίτος πατρίκιος
και πιο δίπλα αγγελίες για εργασία
πιο κει δυο νότες
να σκεπάζουν τη γύμνια 
στη σιωπή των σκέψεων
ηλεκτρονικά ταχυδρομεία
ανοιχτά να περιμένουν
πού είναι κείνο το γράμμα σου
της φαντασίας το ονειρεμένο
έχει κι αυτή τα ρεαλιστικά και τα ουτοπικά της μονοπάτια
ούτε αυτή ξέφυγε
καλά να πάθει όμως
και πού είχα μείνει,
ναι,
αντί για το γράμμα σου
έρχονται διαφημίσεις
τις έχω σιχαθεί τις διαφημίσεις
παρατήρησε πως 'τις έχω σιχαθεί'
αυτό σημαίνει
πως, έστω στο παρακείμενο,
σπιτώθηκαν
και κλείσαν θέση 'μόνιμου υπαλλήλου'
οι διαφημίσεις εργάζονται
κι εσύ άνεργος
δες πώς φτιάχνουνε και κέρδη
πατώντας πάνω στις δικές σου αδυναμίες
και στην τελική, αυτές δεν τις νοιάζει
εσύ γιατί δεν οπλίζεσαι;
οι διαφημίσεις που πουλάνε
αυτοκίνητα
απορρυπαντικά
υπολογιστές
μπάρμπι
και ηλεκτρονικά παιχνίδια
κινητά και μαραφέτια
εκπαίδευση
υγεία
και υποσχέσεις
κάθε λογής υποσχέσεις
για αγάπη, φροντίδα,
ενδιαφέρον και ευτυχία
δική σου κι όλων,
δε σκέφτονται το καλό σου
οι διαφημίσεις είναι εργοδότης
καταναλωτών
στυγνοί εργοδότες με στόχο το κέρδος
μη γελιέσαι
το θέμα είναι αυτοί πώς γελιούνται
αφού δεν έμεινε φράγκο για φράγκο 
για να εργαστείς ως καταναλωτής,
στραβοί είναι;
θέλουν αίμα, αυτό να δεις θα'ναι
θέλουν το αίμα μας
θέλουν έναν χαμό
με αποτέλεσμα
φτηνά αγορασμένους
φυσικούς πόρους
που θα μας έσωναν σε μια άλλη ιστορία
μα αυτή εδώ η ιστορία είναι πια τόσο βαρετή
τόσο τετελεσμένη
τόσο παθητική
και δεν έχει και καθόλου γούστο
ούτε και σασπένς
ούτε ιδιαίτερες στιγμές
εκρήξεις δυναμισμού
ανοργάνωτα μονοπάτια
που να οδηγούν στο εφικτό του ουτοπικού
όλα ισοπεδωμένα
στο ίδιο μπόι, στον ίδιο ξεπεσμό
τίποτα να μην σπάζει τη βουβή παρακμή
γιατί η ποίηση στέκεται στην ίδια ουρά
με τα γραφεία του οαεδ
τα συσσίτια 
και την κοινωνική απο-δικτύωση
και το πρόβλημα σε αυτό
είναι πως δεν ταρακουνά κανέναν τους
οι λέξεις της πια δε συγκινούν
μοιράζει προκυρήξεις
και είναι σχεδόν βέβαιο πως
μετά από ένα ίχνος αναμενόμενης
-σε βαθμό στημένης-
έκλαμψης μνήμης απ' τους ζωντανούς νεκρούς
θα τις σκουπίζει απ' τα πεζοδρόμια
για να πάρουν το δρόμο της ανακύκλωσης
που άνεργη κι αυτή
θα γεμίσει τις χωματερές 
με υπολείμματα μάταιου αγώνα

το   προϊόν   μας   έφαγε
αντικειμενοποιήθηκε   κάθε   στάλα   ζωντανής,   πηγαίας   κίνησης  

τίποτα, τίποτα


έθνος, πατρίδα, τιμή, θυσία, μπορούμε, ανάκαμψη, καλύτερο αύριο, υπάρχει καλύτερη ελλάδα και τη θέλουμε ντε, εμείς, εμείς κι αυτοί, εμείς έναντι αυτών, εμείς κι εμείς, άριοι και δοξασμένες σελίδες ιστορίας, απόγονοι και dna αυτοκρατόρων, βασιλεύουσα, θα την πάρουμε πίσω, οι φίλοι μας οι σύμμαχοι, σταυρός-ευλόγησον-νέο μνημόνιο κι ο θεός βοηθός-το ήθελε κι αυτός, παραδοσιακή πίστη στο κόμμα, θα τους φάμε πριν μας φάνε.. κι άλλες πολλές αφίξεις στο τμήμα 'ίβεν νιούερ κολέξιον', μπαίνοντας στη βουλή όλο ευθεία στο γκισέ με τους συναινούντες.. 'ο καταναλώτης δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώσει αν δεν παραλάβει απόδειξη',
πάντως για καλό και για κακό μετά τα ταμεία και για τυχόν παράπονο, θα σας εξυπηρετήσει το φίλτατον μπατσικό προσωπικό
Να έχετε ένα όμορφο βράδυ
--διαφημίσεις--

7.8.13

ας με πείσει κάποιος κάπως
ότι το να πάρεις έναν δρόμο
έ ν α ν
έναν κάποιο δρόμο γ ι α  α ρ χ ή 
δ ε  σημαίνει τίποτα το τελεσίδικο
ας μου θολώσει κάποιος κάπως
την καθαρότητα με την οποία τα μάτια
του μυαλού μου αντιλαμβάνονται την 
κατασκευασιμότητα των στιγμών
κι έτσι του καθετί
ας μου κάνει αυτήν την χάρη 
κάποιος κάπως
και στο τέλος αυτός ο κάποιος κάπως
ας με κάνει να ξεχάσω παντελώς
πως όλη αυτή η αλλαγή
θα 'ναι αποτέλεσμα πειθούς
γιατί με την παραμικρή υποψία περί κατήχησης
- περί τίνος άλλου πρόκειται αν όχι κατήχησης;-
ζωντανή μέσα στο μυαλό μου
θα παραμείνω αιωνίως ανευχαρίστητη
μια παραλλαγή της υπάρχουσας αθλιότητας
περήφανη για τον εαυτό της μονάχα τις στιγμές που
αυταπατάται ή παρασύρεται σε ψευδαισθήσεις

* ταλέντο στις επιτόπιες αυτοαναιρέσεις, ε; 
"ας με πείσει ότι δε με έπεισε", τι άλλο θα σκαρφιστεί η
"εμένα που με βλέπεις τα'χω καλά με τη συνείδησή μου" επιβίωση; 

13.4.13

πώς κατεβάζεις έτσι τα χάπια
και θυμάσαι τους αδικοχαμένους
και σε τσατίζει το γαμώτο
που 'δεν κάνει' να πιεις
κατάπιε κι άλλο χάπι
μακριά από το μπουκάλι
κάτσε στον καναπέ
δεν τον βαρέθηκες τον παυλίδη
όλη μέρα όλη νύχτα;
κυλάει το δάκρυ
φτάνει στο στόμα σου
είχες ξεχάσει τι νόστιμα που είναι
την αρμύρα της θάλασσας έχουν
πίσω από τα τσιμέντα στο βάθος
μπορείς να την δεις
κι όμως είναι τόσο μακριά
από την κάτω μεριά η θάλασσα
από την πάνω το βουνό
στη μέση το αστικό σου μπαλκόνι
να κρέμεται στον τρίτο όροφο
της πολυκατοικίας
να απειλεί να αυτοκτονήσει
και να το σώζουν τα φώτα και οι ανοιχτές κουρτίνες
των απέναντι
δες πόσα κουτάκια γεμάτα ζωή
ήρθε μια καινούρια κοπέλα απέναντι
ζει μαζί με τρία κουταβάκια
που με περιέργεια μπαινοβγαίνουν απ' το σπίτι
στο μπαλκόνι κουνώντας την ουρίτσα τους
και κοιτάνε κάτω στο δρόμο 
τους ανθρώπους και την κίνηση
ένα πρωί ή μεσημέρι
με ήλιο 
η κοπέλα κάθησε κάτω στο πάτωμα 
του μπαλκονιού της και τα σκυλάκια την γυρόφερναν
και κείνη τα χαίδευε και τα φίλαγε
και κείνη την χαίδευε και την φίλαγε ο ήλιος
και μένα με χαίδευε και με φίλαγε η όμορφη παράσταση
ξέρεις, την χαρά μου την βρίσκω έξω από μένα
κι αυτό δεν αφήνει το παζλ να δέσει πολύ καλά
χαμογελάω κατεβαίνοντας τη σκάλα της πολυκατοικίας μου
ακούγοντας μέσα από τις κλειστές πόρτες
γέλια και συναθροίσεις κυριακάτικες
και βγαίνω από το τσιμεντένιο κτήριο
ευτυχισμένη
αλλά ξέρεις δε δένει το παζλ
η δική μου πόρτα είναι βουβή
όλη μέρα όλη νύχτα παυλίδη
σήμερα και χάπια, νόστιμα δάκρυα
και καθόλου κρασί


11.4.13

Σύγχρονη Ποιητική
poy asfyktia sto xwro enos sms 
[τι να κάνει κι αυτή, που είμαστε παιδιά της εποχής μας;]

"τα νευρα μου, θα πιω τσαι, μου λειπεις, πειναω αγρια, τλκ απ την βαρεμαρα δεν εφαγα σμρ, ζαχαρη η μελι στο τσαι, σκατα με φραουλες, γελια τωρα απ το δρομο, σου δινω φιλι, γαμωανοιξη, πειναω το'πα?, μου μιλας στ σκαιπ, παταω αποστολη μπλααα"


4.4.13



παπαπαπαα  παπαπαπαα

30.3.13


λοιπόν εντάξει
είχε δίκιο η όμορφη κοπέλα στο αμφιθέατρο
νιώθεις πιο δυνατός όταν διαβάζεις
και να που μόλις διάβασα
πως η αυτόματη γραφή είναι μονότονη
κι αυτό μέσα σε αράδες που μιλούσαν οι καταστασιακοί
για τους φουτουριστές, και τους ντανταϊστές, και κείνους μετά τους σουρεαλιστές
πώς πέρασαν μια ανάγνωση τόσα χρόνια ζωής
και σε μια σελίδα σχολίασαν κι ερμήνευσαν τόσο γρήγορα κι εύστοχα
("εύστοχα"..νταξει, εγώ μιλάω)
τη ζωή τόσων χρόνων
με ανθρώπους από τόσους τόπους και 'τόπους'
και δες πώς όντως σε βλέπεις πιο ανοιχτά μέσα από τα μάτια των άλλων
κι εντάξει, το παραδέχομαι, ναι, η αυτόματη γραφή είναι μονότονη
κι εγώ σ' ό,τι βγάζω αυτόματα προς τα έξω είμαι μάλλον μονότονα μελαγχολική (τρία μ... μμμ.. παρήχηση τσακπίνα και τυχαία, αλλά μπορεί και κάτι να λέει, γαμώ το εύρος της πιθανής σημειολογίας)
κι έτσι εσύ μπορείς εύκολα και έχοντας έτσι εγώ 'δώσει το δικαίωμα'
να με ονομάσεις μ και να με κατατάξεις στα μ ντουλαπάκια του μυαλού σου
α, και στα Μ της καρδιάς σου
-ντάξει, αποτυχημένη η σημειολογική απόπειρα πίσω από το κεφαλαίο-
αλλά να ξέρεις πως είμαι κι άλλα γράμματα
είμαι και χ, και α, και σ, και ο, και άλλο α, κι ένα άλλο, κι άλλο, πολλά α -για δες!
και τελοσπάντων είμαι γράμματα πολλά
αλλά όταν αυτόματα βγάζω κάτι προς τα έξω
πιθανόν να χω καβατζώσει το μ της μελαγχολίας
αλλά μην κολλάς εσύ
γιατί..κολλάω κι εγώ μετά
κι η κόλλα είν τόσο επικίνδυνη όσο το
ρήμα 'εδραιώνομαι' ας πούμε
ντάξει λοιπόν; ακάθεκτα εσύ! να με διαβάζεις συνεχώς και ν' απορείς και να θες εξηγήσεις και να αλλάζεις εκφράσεις στο πρόσωπο αλλά να το γουστάρεις το βιβλίο
κι εγώ να γουστάρω τα μάτια που το διαβάζουν και μέσα τους να διαβάζω κι εγώ ανεξάντλητες ιστορίες

να καταργούμε χώρο και χρόνο και προσωπογραφίες, μαζί, ναι;

φιλί.

26.3.13

να κάνετε το διάλειμμα με αυτούς που λένε συναδέλφους
να φτάνει η κουβέντα σε κάτι γλώσσικο που πείραξε και καλά τους άντρες
να λες μια ιδέα πάνω σε αυτό
η ιδέα να χει να κάνει με το σεξισμό μέσω της γλώσσας
και να γύρναει με περίσσια ευκολία και θρασύτητα κι ανετίλα και νταηλίκι
η κατά χρόνια πολλά μεγαλύτερη και έμπειρη 'συνάδελφος' σου
και μάλιστα εργαζόμενη σε κείνα τα υπέροχα μωρέ ιδρύματα εθνικής καύλας
τα σχολεία της εθνικής εκπαίδευσης
και να σου λέει πως είσαι της ..χρυσής αυγής!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και να μένεις μαλάκας.. τόοοοοσο χαμένα τα χει ο κόσμος...
και να συνεχίζει η ίδια με μια χαρά για το πώς φρόντισε να βάλει όλα τα τσολιαδάκια ίσια ίσια, μην είναι κανένα πεσμένο κι έχουμε θέματα από το πουθενά με κανά γονιό χρυσαυγίτη..
κι ένιωθε εντάξει η μαντάμ..... και χασκογέεεελιο η κυρία.. 
σιχάθηκα τους απολίτικους και καλά, που δε βλέπουν πώς τους σέρνουν απ' τη μύτη μυαλό οι αφέντες και παρα-αφέντες των καιρών..
κι άμα δεν ξέρεις ρε, κάνε κάτι έντιμο.. μάθε ή μη μιλάς.. 
παλιοακαυλιάρη εγωίσταρε παρτάκια, μια χαρά- όπως ακριβώς σε έσπειραν- φυτρωμένε σπόρε
και όλη η αηδία που ακολουθεί
με τα χαζά γελάκια
τις ανεπάρκειες να ξεχειλίζουν απ'όλες τις μεριές του μυαλού
αηδία 
αηδία
πόση αηδία

σε παρακαλώ, μην αφήσεις να ξεχάσεις όλα τα απαίσια συναισθήματα που νιώθεις εκεί μέσα
χάριν όποιου είδους βολεμάρας...
σε παρακαλώ, μην τους μοιάσεις...
σε παρακαλώ, γράψ τα έστω πάνω σε χαρτοπετσέτες μη τύχει και ξεχαστείς

από κει μέσα κράτα μόνο το μαζεμένο δίκιο που λάμπει μέσα στα μάτια των παιδιών..

να θυμάσαι μαζί με όλα πως η προπαγάνδα σου κει μέσα δεν έχει να φοβάται κανένα νόμο ιδεολογικής καταστολής, τη στιγμή που όλη αυτή η αηδία έχει στηθεί πάνω σε συγκεκριμένη ιδεολογική βάση και κατεύθυνση..
μη σβήνεις τον πίνακα.. "κάνεις ό,τι σου μάθαν, μάλλον δεν άκουσες ποτέ για κάποιον γλάρο Ιωνάθαν", τα παιδιά ρωτάνε, ξέρουν πως ο Ιωνάθαν κάτι τους θυμίζει..

κι όταν περνάς μόνη μέσα από τους κανονιστικούς διαδρόμους κι ό,τι ζει εκεί μέσα περνά σα φλασάκι μπρος του νου σου, τη σιωπή που σε σαρώνει και την αυτοεξορία που βρίσκεις τον εαυτό σου να ζητά, μη ξεχάσεις πως τους τα χρωστάς.. 

και την επόμενη φορά μη διστάσεις, κάτσε να μάθεις κοντά στο Νίκο πώς ζωγραφίζει κι όταν του πάρουν το μολύβι, πάν του δέκα εσύ..

20.3.13

η μοναξιά σου που γινε  μ ο ν η / α ξ ι α  σε αυτόν τον κατά τα άλλα συντροφικότατο ντουνιά

αα τέτοιο βουητό η άτιμη

μουγκανίζει

θα 'ταν αγελάδα ένα φεγγάρι

η θλίψη στα μεγάλα βουβαλίσια μάτια κατάλαβες ποιανής απότοκο είναι τώρα;

κι εντάξει, ήθελε φίλους κι αυτή

αντί να παίζει όμως με την κοινωνία

νταλαβερίστηκε με το άτομο

έτσι που δωσε κι ένα πόιντ στον θατσερισμό

και μπορεί πλέον το νεοφιλελεύθερο εγγόνι της

να καυχιέται πως είχε δίκιο η γριά

there's no such thing as society

κατάλαβες τι έγινε καημένη

τα μπλεξες σε ξέχωρο νταλαβέρι με τον καθένα μας

και χάσαμε μια ευτυχή- τουλάχιστο ευτυχέστερη- παρτούζα συντροφικότητας

όχι, για να δεις πως και η μια στιγμή μετράει

η γαμημένη απόφαση της μιας στιγμής μετράει

κείνη την ώρα που αποφάσισες να πας με τον καθένα μας ξεχωριστά

ΦΑΤΕ ΦΡΙΚΗ ΚΟΣΜΕ ΜΕ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΧΟΝΤΡΟΚΑΘΗΣΕ ΒΑΡΙΑ ΒΑΡΙΑ ΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΙΑΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ ΜΕΤΡΑΕΙ, ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΠΩΣ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΑΠΟΨΕ

30.1.13

Λεπόν. Γράφω, γράφω, αλλά δεν αναρτώ τίποτις. Μη ψάξεις το γιατί. Άλλο ένα κουβάρι. Για να νομίζω-έστω κι έτσι- πως δε χάθηκα τόσο καιρό στους χαβάδες που είμαι μπλεγμένη, αναρτώ το παρακάτω που κάποιος που πέρασε για λίγο (τουτ'έστιν, δεν εκπροσωπούμεθα παρά μόνο προσωρινώς, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα από το συνάφι μας | Αντίλογος: παπαριές, εκπροσωπείσθε.) από το σώμα μου ξέρασε μια απ' τις μέρες.

παίζουν πιάνα στο δεύτερο
τα ακούς με μια κινηματογραφική αγαλλίαση
τη στιγμή που μέσα σου βράζει η κόλαση
το τοστ καίγεται
και πάλι στέκεις στάσιμη 
αγκυλωμένη από την αύρα της στιγμής
όχι που χει κάτι η στιγμή
-κι όχι και που δεν έχει-
αλλά επειδή είναι κι αυτή στιγμή
στιγμή σου
να, ο χρόνος γίνεται πολύ υλικός ξαφνικά 
κι αγκυλώνεις
δε θέλεις πολύ άλλωστε
και αφήνεις πάλι να χαλάει κάτι
χωρίς να κουνήσεις ούτε το δαχτυλάκι σου
για να το σταματήσεις
ναι, ακόμη και στο τοστ
που καίγεται
το αφήνεις να καίγεται
ενώ ξέρεις πως θα 'σαι εσύ 
που θα το φας καμμένο
και θα βρίζεις πάλι
που ούτε μια απλή δουλειά δε μπορείς 
να κάνεις σωστά
τσ και ρ
το τοστ
ουρλιάζει
κάπως παρακινήθηκες 
κι έτρεξες να το σώσεις
όσο το περιποιείσαι
σκέφτεσαι που πάλι άφησες κάτι
για κάτι άλλο
κάτι έγραφες κι έτρεξες για το τοστ
και το κεφάλι σου ξαφνικά πονάει
νιώθεις να τσούζει καυτερό υγρό
πάνω από το δεξί σου φρύδι
και σκέφτεσαι ότι
πάλι μπορεί να χάνεις
μια κάποια έμπνευση
για κάτι τόσο συμβατικό
όσο το τοστ
γυρνάς μετά πάλι σε αυτό 
που έγραφες
κι έχεις ανάγκη να το διαβάσεις απ'την αρχή 
να δεις πού έμεινες
τί άφησες στη μέση
αλλά ήδη από την ανάγνωση της πρώτης λέξης
προαισθάνεσαι ότι η κάποια έμπνευση
ασθένησε τώρα
διαβάζεις με κάποια προδοσία στα μάτια
κι ένα γαμώτο που πάλι τίποτα δε θα λες
με αυτά που γράφεις
άλλωστε καιρό τώρα
τακίμιασες με τη συνειρμική γραφή
και ξέρεις ότι θα σε πηγαίνει συνέχεια σε 
παραδρόμους
έτσι λειτουργεί ο ξαμολημένος νους
θέλει προσπάθεια για να μιλήσεις
κι εσύ έχεις παραιτηθεί από τις 
προσπάθειες
καιρό τώρα
τι να γίνει που δείχνεις να συνήθισες;
η συνήθεια ξέρεις ότι βάζει τέλος στον πόλεμο
και χωρίς πόλεμο πού πας;
η ειρήνη, μη παρεξηγηθείς,
δεν έχει έρθει ακόμα 
σε αυτόν τον τόπο
κι ο πόλεμος είναι ο 
μόνος δρόμος
εύκολα πράγματα
εύπεπτα πράματα
χαλαρά πράματα
εφήμερα πράματα
μ'αυτά συντάχθηκες;
πού να τελειώσεις κι αυτό το γραφτό;
τώρα; πιο μετά;
ή μήπως έπρεπε πιο πριν;
και αυτό το "έπρεπε" ποιος το παραγγέλνει;
ξέρω ξέρω
αλλά δεν υπάρχει καθαρός ουρανός
στο θόλο μου
και είναι δύσκολο να δεις
αρχές και τερματισμούς
στις διαδρομές
..όλα μοιάζουν
να είναι ένα
-καθαρό σινιάλο 
ότι απέχεις από την εμπλοκή
στο συνάφι της ύπαρξης
καθόσον τόσο καθολικές συνδέσεις 
ανάμεσα στα πράματα
γίνονται μονάχα
απ' έξω-
και κάπου εδώ θα τελειώνεις 
όχι γιατί πληρώθη κανένας σκοπός
μα γιατί το τοστ κρύωσε
και θα 'σαι συ που θα το φας κρύο
όπως άφησες κι αυτό να γίνει

φτου φτου 


* ανεβοκατέβα γρήγορα το κείμενο, δες πώς τουλάχιστον γεννήθηκε ένας έλικας, ή η μετωπική όψη από στοιβαγμένα πειρατικά πλοία, ή απλά η φαντασία η πλανεύτρα

8.1.13

Νέο έτος στα ημερολόγια των ανθρώπων
ο Χρόνος ακάθεκτος εν τω μεταξύ, τρώει μελομακάρονα όλες τις σαιζόν
Εσύ πάλι, μυρίζεις τέλος να 'ρχεται, ενώ ακόμα ψάχνεις για κείνες τις αρχές
που σκονιάστηκαν λίγο πριν περάσουν από την Αφετηρία
Και μια γεύση όχι μόνο στο στόμα..
Μια εσωτερική γεύση, λες κι όλο το σώμα που κουβαλάς, 
κάθε μέλος του, να μπορεί να γέψει
μέσα σε αυτό το κουλούριασμα σα φίδι πάνω στην ουρά του
την τιμή της εκπόρνευσης πικρού αμύγδαλου στον πυρήνα
του γλυκύτατου στα εξωτερικά του φύλλα σαραγλιού
Που μέσα από τη γιορτινή πιατέλλα
σε κοιτάζει επίμονα μαζί με τους ομοίους του
σα γουρλωμένα μάτια που προσπαθούν 
να σε υπνωτίσουν σε έναν ξύπνιο που ακόμα
να καλωσορίσεις.. 
Όχι γιατί δεν φτάνει ποτέ..
μα γιατί του βάζεις σταθερά τρικλοποδιές στο δρόμο.

.. Οι αριθμοί, τίμιοι, σου φωνάζουν να βιαστείς.


Δυο χιλιάρικα και δεκατρία ψιλά.
Περίπου.
Καλή συνέχεια..


3.1.13

και μπρος και πίσω
και πέρα και δώθε
άι σιχτίρ
ζαλίστηκα
στο τέλος θα φτάσω να πω 
'κύριε Εξουσία, το ψηφαλάκι μου για τα κουμάντα σας'

ε όχι δα!
λυπήσου σε
κάνε κάτι
άιντε ψώνιο
ξύπνα