Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

30.1.13

Λεπόν. Γράφω, γράφω, αλλά δεν αναρτώ τίποτις. Μη ψάξεις το γιατί. Άλλο ένα κουβάρι. Για να νομίζω-έστω κι έτσι- πως δε χάθηκα τόσο καιρό στους χαβάδες που είμαι μπλεγμένη, αναρτώ το παρακάτω που κάποιος που πέρασε για λίγο (τουτ'έστιν, δεν εκπροσωπούμεθα παρά μόνο προσωρινώς, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα από το συνάφι μας | Αντίλογος: παπαριές, εκπροσωπείσθε.) από το σώμα μου ξέρασε μια απ' τις μέρες.

παίζουν πιάνα στο δεύτερο
τα ακούς με μια κινηματογραφική αγαλλίαση
τη στιγμή που μέσα σου βράζει η κόλαση
το τοστ καίγεται
και πάλι στέκεις στάσιμη 
αγκυλωμένη από την αύρα της στιγμής
όχι που χει κάτι η στιγμή
-κι όχι και που δεν έχει-
αλλά επειδή είναι κι αυτή στιγμή
στιγμή σου
να, ο χρόνος γίνεται πολύ υλικός ξαφνικά 
κι αγκυλώνεις
δε θέλεις πολύ άλλωστε
και αφήνεις πάλι να χαλάει κάτι
χωρίς να κουνήσεις ούτε το δαχτυλάκι σου
για να το σταματήσεις
ναι, ακόμη και στο τοστ
που καίγεται
το αφήνεις να καίγεται
ενώ ξέρεις πως θα 'σαι εσύ 
που θα το φας καμμένο
και θα βρίζεις πάλι
που ούτε μια απλή δουλειά δε μπορείς 
να κάνεις σωστά
τσ και ρ
το τοστ
ουρλιάζει
κάπως παρακινήθηκες 
κι έτρεξες να το σώσεις
όσο το περιποιείσαι
σκέφτεσαι που πάλι άφησες κάτι
για κάτι άλλο
κάτι έγραφες κι έτρεξες για το τοστ
και το κεφάλι σου ξαφνικά πονάει
νιώθεις να τσούζει καυτερό υγρό
πάνω από το δεξί σου φρύδι
και σκέφτεσαι ότι
πάλι μπορεί να χάνεις
μια κάποια έμπνευση
για κάτι τόσο συμβατικό
όσο το τοστ
γυρνάς μετά πάλι σε αυτό 
που έγραφες
κι έχεις ανάγκη να το διαβάσεις απ'την αρχή 
να δεις πού έμεινες
τί άφησες στη μέση
αλλά ήδη από την ανάγνωση της πρώτης λέξης
προαισθάνεσαι ότι η κάποια έμπνευση
ασθένησε τώρα
διαβάζεις με κάποια προδοσία στα μάτια
κι ένα γαμώτο που πάλι τίποτα δε θα λες
με αυτά που γράφεις
άλλωστε καιρό τώρα
τακίμιασες με τη συνειρμική γραφή
και ξέρεις ότι θα σε πηγαίνει συνέχεια σε 
παραδρόμους
έτσι λειτουργεί ο ξαμολημένος νους
θέλει προσπάθεια για να μιλήσεις
κι εσύ έχεις παραιτηθεί από τις 
προσπάθειες
καιρό τώρα
τι να γίνει που δείχνεις να συνήθισες;
η συνήθεια ξέρεις ότι βάζει τέλος στον πόλεμο
και χωρίς πόλεμο πού πας;
η ειρήνη, μη παρεξηγηθείς,
δεν έχει έρθει ακόμα 
σε αυτόν τον τόπο
κι ο πόλεμος είναι ο 
μόνος δρόμος
εύκολα πράγματα
εύπεπτα πράματα
χαλαρά πράματα
εφήμερα πράματα
μ'αυτά συντάχθηκες;
πού να τελειώσεις κι αυτό το γραφτό;
τώρα; πιο μετά;
ή μήπως έπρεπε πιο πριν;
και αυτό το "έπρεπε" ποιος το παραγγέλνει;
ξέρω ξέρω
αλλά δεν υπάρχει καθαρός ουρανός
στο θόλο μου
και είναι δύσκολο να δεις
αρχές και τερματισμούς
στις διαδρομές
..όλα μοιάζουν
να είναι ένα
-καθαρό σινιάλο 
ότι απέχεις από την εμπλοκή
στο συνάφι της ύπαρξης
καθόσον τόσο καθολικές συνδέσεις 
ανάμεσα στα πράματα
γίνονται μονάχα
απ' έξω-
και κάπου εδώ θα τελειώνεις 
όχι γιατί πληρώθη κανένας σκοπός
μα γιατί το τοστ κρύωσε
και θα 'σαι συ που θα το φας κρύο
όπως άφησες κι αυτό να γίνει

φτου φτου 


* ανεβοκατέβα γρήγορα το κείμενο, δες πώς τουλάχιστον γεννήθηκε ένας έλικας, ή η μετωπική όψη από στοιβαγμένα πειρατικά πλοία, ή απλά η φαντασία η πλανεύτρα

8.1.13

Νέο έτος στα ημερολόγια των ανθρώπων
ο Χρόνος ακάθεκτος εν τω μεταξύ, τρώει μελομακάρονα όλες τις σαιζόν
Εσύ πάλι, μυρίζεις τέλος να 'ρχεται, ενώ ακόμα ψάχνεις για κείνες τις αρχές
που σκονιάστηκαν λίγο πριν περάσουν από την Αφετηρία
Και μια γεύση όχι μόνο στο στόμα..
Μια εσωτερική γεύση, λες κι όλο το σώμα που κουβαλάς, 
κάθε μέλος του, να μπορεί να γέψει
μέσα σε αυτό το κουλούριασμα σα φίδι πάνω στην ουρά του
την τιμή της εκπόρνευσης πικρού αμύγδαλου στον πυρήνα
του γλυκύτατου στα εξωτερικά του φύλλα σαραγλιού
Που μέσα από τη γιορτινή πιατέλλα
σε κοιτάζει επίμονα μαζί με τους ομοίους του
σα γουρλωμένα μάτια που προσπαθούν 
να σε υπνωτίσουν σε έναν ξύπνιο που ακόμα
να καλωσορίσεις.. 
Όχι γιατί δεν φτάνει ποτέ..
μα γιατί του βάζεις σταθερά τρικλοποδιές στο δρόμο.

.. Οι αριθμοί, τίμιοι, σου φωνάζουν να βιαστείς.


Δυο χιλιάρικα και δεκατρία ψιλά.
Περίπου.
Καλή συνέχεια..


3.1.13

και μπρος και πίσω
και πέρα και δώθε
άι σιχτίρ
ζαλίστηκα
στο τέλος θα φτάσω να πω 
'κύριε Εξουσία, το ψηφαλάκι μου για τα κουμάντα σας'

ε όχι δα!
λυπήσου σε
κάνε κάτι
άιντε ψώνιο
ξύπνα