Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

13.4.13

πώς κατεβάζεις έτσι τα χάπια
και θυμάσαι τους αδικοχαμένους
και σε τσατίζει το γαμώτο
που 'δεν κάνει' να πιεις
κατάπιε κι άλλο χάπι
μακριά από το μπουκάλι
κάτσε στον καναπέ
δεν τον βαρέθηκες τον παυλίδη
όλη μέρα όλη νύχτα;
κυλάει το δάκρυ
φτάνει στο στόμα σου
είχες ξεχάσει τι νόστιμα που είναι
την αρμύρα της θάλασσας έχουν
πίσω από τα τσιμέντα στο βάθος
μπορείς να την δεις
κι όμως είναι τόσο μακριά
από την κάτω μεριά η θάλασσα
από την πάνω το βουνό
στη μέση το αστικό σου μπαλκόνι
να κρέμεται στον τρίτο όροφο
της πολυκατοικίας
να απειλεί να αυτοκτονήσει
και να το σώζουν τα φώτα και οι ανοιχτές κουρτίνες
των απέναντι
δες πόσα κουτάκια γεμάτα ζωή
ήρθε μια καινούρια κοπέλα απέναντι
ζει μαζί με τρία κουταβάκια
που με περιέργεια μπαινοβγαίνουν απ' το σπίτι
στο μπαλκόνι κουνώντας την ουρίτσα τους
και κοιτάνε κάτω στο δρόμο 
τους ανθρώπους και την κίνηση
ένα πρωί ή μεσημέρι
με ήλιο 
η κοπέλα κάθησε κάτω στο πάτωμα 
του μπαλκονιού της και τα σκυλάκια την γυρόφερναν
και κείνη τα χαίδευε και τα φίλαγε
και κείνη την χαίδευε και την φίλαγε ο ήλιος
και μένα με χαίδευε και με φίλαγε η όμορφη παράσταση
ξέρεις, την χαρά μου την βρίσκω έξω από μένα
κι αυτό δεν αφήνει το παζλ να δέσει πολύ καλά
χαμογελάω κατεβαίνοντας τη σκάλα της πολυκατοικίας μου
ακούγοντας μέσα από τις κλειστές πόρτες
γέλια και συναθροίσεις κυριακάτικες
και βγαίνω από το τσιμεντένιο κτήριο
ευτυχισμένη
αλλά ξέρεις δε δένει το παζλ
η δική μου πόρτα είναι βουβή
όλη μέρα όλη νύχτα παυλίδη
σήμερα και χάπια, νόστιμα δάκρυα
και καθόλου κρασί


11.4.13

Σύγχρονη Ποιητική
poy asfyktia sto xwro enos sms 
[τι να κάνει κι αυτή, που είμαστε παιδιά της εποχής μας;]

"τα νευρα μου, θα πιω τσαι, μου λειπεις, πειναω αγρια, τλκ απ την βαρεμαρα δεν εφαγα σμρ, ζαχαρη η μελι στο τσαι, σκατα με φραουλες, γελια τωρα απ το δρομο, σου δινω φιλι, γαμωανοιξη, πειναω το'πα?, μου μιλας στ σκαιπ, παταω αποστολη μπλααα"


4.4.13



παπαπαπαα  παπαπαπαα