Γράφοντας ανακαλύπτουμε τι θέλει να ειπωθεί (Max Aub)

11.4.13

Σύγχρονη Ποιητική
poy asfyktia sto xwro enos sms 
[τι να κάνει κι αυτή, που είμαστε παιδιά της εποχής μας;]

"τα νευρα μου, θα πιω τσαι, μου λειπεις, πειναω αγρια, τλκ απ την βαρεμαρα δεν εφαγα σμρ, ζαχαρη η μελι στο τσαι, σκατα με φραουλες, γελια τωρα απ το δρομο, σου δινω φιλι, γαμωανοιξη, πειναω το'πα?, μου μιλας στ σκαιπ, παταω αποστολη μπλααα"


4.4.13



παπαπαπαα  παπαπαπαα

30.3.13


λοιπόν εντάξει
είχε δίκιο η όμορφη κοπέλα στο αμφιθέατρο
νιώθεις πιο δυνατός όταν διαβάζεις
και να που μόλις διάβασα
πως η αυτόματη γραφή είναι μονότονη
κι αυτό μέσα σε αράδες που μιλούσαν οι καταστασιακοί
για τους φουτουριστές, και τους ντανταϊστές, και κείνους μετά τους σουρεαλιστές
πώς πέρασαν μια ανάγνωση τόσα χρόνια ζωής
και σε μια σελίδα σχολίασαν κι ερμήνευσαν τόσο γρήγορα κι εύστοχα
("εύστοχα"..νταξει, εγώ μιλάω)
τη ζωή τόσων χρόνων
με ανθρώπους από τόσους τόπους και 'τόπους'
και δες πώς όντως σε βλέπεις πιο ανοιχτά μέσα από τα μάτια των άλλων
κι εντάξει, το παραδέχομαι, ναι, η αυτόματη γραφή είναι μονότονη
κι εγώ σ' ό,τι βγάζω αυτόματα προς τα έξω είμαι μάλλον μονότονα μελαγχολική (τρία μ... μμμ.. παρήχηση τσακπίνα και τυχαία, αλλά μπορεί και κάτι να λέει, γαμώ το εύρος της πιθανής σημειολογίας)
κι έτσι εσύ μπορείς εύκολα και έχοντας έτσι εγώ 'δώσει το δικαίωμα'
να με ονομάσεις μ και να με κατατάξεις στα μ ντουλαπάκια του μυαλού σου
α, και στα Μ της καρδιάς σου
-ντάξει, αποτυχημένη η σημειολογική απόπειρα πίσω από το κεφαλαίο-
αλλά να ξέρεις πως είμαι κι άλλα γράμματα
είμαι και χ, και α, και σ, και ο, και άλλο α, κι ένα άλλο, κι άλλο, πολλά α -για δες!
και τελοσπάντων είμαι γράμματα πολλά
αλλά όταν αυτόματα βγάζω κάτι προς τα έξω
πιθανόν να χω καβατζώσει το μ της μελαγχολίας
αλλά μην κολλάς εσύ
γιατί..κολλάω κι εγώ μετά
κι η κόλλα είν τόσο επικίνδυνη όσο το
ρήμα 'εδραιώνομαι' ας πούμε
ντάξει λοιπόν; ακάθεκτα εσύ! να με διαβάζεις συνεχώς και ν' απορείς και να θες εξηγήσεις και να αλλάζεις εκφράσεις στο πρόσωπο αλλά να το γουστάρεις το βιβλίο
κι εγώ να γουστάρω τα μάτια που το διαβάζουν και μέσα τους να διαβάζω κι εγώ ανεξάντλητες ιστορίες

να καταργούμε χώρο και χρόνο και προσωπογραφίες, μαζί, ναι;

φιλί.

26.3.13

να κάνετε το διάλειμμα με αυτούς που λένε συναδέλφους
να φτάνει η κουβέντα σε κάτι γλώσσικο που πείραξε και καλά τους άντρες
να λες μια ιδέα πάνω σε αυτό
η ιδέα να χει να κάνει με το σεξισμό μέσω της γλώσσας
και να γύρναει με περίσσια ευκολία και θρασύτητα κι ανετίλα και νταηλίκι
η κατά χρόνια πολλά μεγαλύτερη και έμπειρη 'συνάδελφος' σου
και μάλιστα εργαζόμενη σε κείνα τα υπέροχα μωρέ ιδρύματα εθνικής καύλας
τα σχολεία της εθνικής εκπαίδευσης
και να σου λέει πως είσαι της ..χρυσής αυγής!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και να μένεις μαλάκας.. τόοοοοσο χαμένα τα χει ο κόσμος...
και να συνεχίζει η ίδια με μια χαρά για το πώς φρόντισε να βάλει όλα τα τσολιαδάκια ίσια ίσια, μην είναι κανένα πεσμένο κι έχουμε θέματα από το πουθενά με κανά γονιό χρυσαυγίτη..
κι ένιωθε εντάξει η μαντάμ..... και χασκογέεεελιο η κυρία.. 
σιχάθηκα τους απολίτικους και καλά, που δε βλέπουν πώς τους σέρνουν απ' τη μύτη μυαλό οι αφέντες και παρα-αφέντες των καιρών..
κι άμα δεν ξέρεις ρε, κάνε κάτι έντιμο.. μάθε ή μη μιλάς.. 
παλιοακαυλιάρη εγωίσταρε παρτάκια, μια χαρά- όπως ακριβώς σε έσπειραν- φυτρωμένε σπόρε
και όλη η αηδία που ακολουθεί
με τα χαζά γελάκια
τις ανεπάρκειες να ξεχειλίζουν απ'όλες τις μεριές του μυαλού
αηδία 
αηδία
πόση αηδία

σε παρακαλώ, μην αφήσεις να ξεχάσεις όλα τα απαίσια συναισθήματα που νιώθεις εκεί μέσα
χάριν όποιου είδους βολεμάρας...
σε παρακαλώ, μην τους μοιάσεις...
σε παρακαλώ, γράψ τα έστω πάνω σε χαρτοπετσέτες μη τύχει και ξεχαστείς

από κει μέσα κράτα μόνο το μαζεμένο δίκιο που λάμπει μέσα στα μάτια των παιδιών..

να θυμάσαι μαζί με όλα πως η προπαγάνδα σου κει μέσα δεν έχει να φοβάται κανένα νόμο ιδεολογικής καταστολής, τη στιγμή που όλη αυτή η αηδία έχει στηθεί πάνω σε συγκεκριμένη ιδεολογική βάση και κατεύθυνση..
μη σβήνεις τον πίνακα.. "κάνεις ό,τι σου μάθαν, μάλλον δεν άκουσες ποτέ για κάποιον γλάρο Ιωνάθαν", τα παιδιά ρωτάνε, ξέρουν πως ο Ιωνάθαν κάτι τους θυμίζει..

κι όταν περνάς μόνη μέσα από τους κανονιστικούς διαδρόμους κι ό,τι ζει εκεί μέσα περνά σα φλασάκι μπρος του νου σου, τη σιωπή που σε σαρώνει και την αυτοεξορία που βρίσκεις τον εαυτό σου να ζητά, μη ξεχάσεις πως τους τα χρωστάς.. 

και την επόμενη φορά μη διστάσεις, κάτσε να μάθεις κοντά στο Νίκο πώς ζωγραφίζει κι όταν του πάρουν το μολύβι, πάν του δέκα εσύ..

20.3.13

η μοναξιά σου που γινε  μ ο ν η / α ξ ι α  σε αυτόν τον κατά τα άλλα συντροφικότατο ντουνιά

αα τέτοιο βουητό η άτιμη

μουγκανίζει

θα 'ταν αγελάδα ένα φεγγάρι

η θλίψη στα μεγάλα βουβαλίσια μάτια κατάλαβες ποιανής απότοκο είναι τώρα;

κι εντάξει, ήθελε φίλους κι αυτή

αντί να παίζει όμως με την κοινωνία

νταλαβερίστηκε με το άτομο

έτσι που δωσε κι ένα πόιντ στον θατσερισμό

και μπορεί πλέον το νεοφιλελεύθερο εγγόνι της

να καυχιέται πως είχε δίκιο η γριά

there's no such thing as society

κατάλαβες τι έγινε καημένη

τα μπλεξες σε ξέχωρο νταλαβέρι με τον καθένα μας

και χάσαμε μια ευτυχή- τουλάχιστο ευτυχέστερη- παρτούζα συντροφικότητας

όχι, για να δεις πως και η μια στιγμή μετράει

η γαμημένη απόφαση της μιας στιγμής μετράει

κείνη την ώρα που αποφάσισες να πας με τον καθένα μας ξεχωριστά

ΦΑΤΕ ΦΡΙΚΗ ΚΟΣΜΕ ΜΕ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΧΟΝΤΡΟΚΑΘΗΣΕ ΒΑΡΙΑ ΒΑΡΙΑ ΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΙΑΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ ΜΕΤΡΑΕΙ, ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΠΩΣ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΑΠΟΨΕ